ادامه اتهام تجاوز به متهمان در زندان

چهارشنبه, ۲۱ مرداد | ۹:۲۳ قبل از ظهر

بالاترین      Facebook      دنباله      Delicious      به اشتراک بگذارید

نیما امینی -

پس از انتشار نامه مهدی کروبی به هاشمی رفسنجانی درباره آزار و اذیت جنسی متهمان زن و مرد در بازداشت و واکنش علی لاریجانی‌، رییس مجلس، درباره لزوم رسیدگی به محتوای این نامه حسین شریعتمداری، مدیرمسئول کیهان، در سرمقاله امروز این روزنامه واکنش شدیدی از خود نشان داد:

اگرچه مهدی كروبی برای بسیاری از اطرافیان خود نیز قدر و منزلتی ندارد تا آنجا كه مسئول ستاد انتخاباتی وی، پای صندوق رای، برگه رای خود را به همه نشان می دهد تا بدانند او آنقدر كم هوش و كودن نیست كه به كروبی رای بدهد! ولی مردم برای قدر و منزلت انقلاب و نظام اسلامی خود ارزش فراوانی قائلند و اجازه نمی دهند افرادی مثل مهدی كروبی برای خوشامد عوامل سیا و موساد، با حیثیت آنها بازی كند! بنابراین وظیفه قطعی و غیرقابل تردید دستگاه قضایی آن است كه مهدی كروبی را احضار كرده و از او برای اتهامی كه وارد كرده است دلیل و سند بخواهد و اگر دلیل و سندی ارائه داد كه ماجرا با جدیت و بدون اغماض پی گیری شود. و اگر دلیل و سندی ارائه نكرد- كه ندارد و نمی كند- او را بدون كمترین ملاحظه ای مجازات كنند. بدیهی است كه در این زمینه باید به قول حضرت امام(ره) نگاه حكومتی داشت و جرم انجام شده را عادی تلقی نكرد.

این در حالیست که چند نفر از افرادی که مدعی هستند در زندان‌های جمهوری اسلامی مورد تعرض جنسی قرار گرفته‌اند جزئیات تجربیات خود را این روزها منتشر کرده‌اند.

یکی از این مطالب ویدئویی است مربوط به مصاحبه با خانمی با اسم مستعار نینا اقدم که توسط رضا علامه‌زاده انجام شده است. در این مصاحبه تصویری، خانم اقدم شرحی از جزئیات تعرض جنسی به وی در زندان‌های ایران را می‌دهد.

 همچنین تیغونک بخشی از گزارش روزنامه ساندی تلگراف انگلستان را ترجمه کرده که مربوط به مصاحبه با رویا طلوعی است. رویا طلوعی می‌گوید وقتی در کردستان به خاطر فعالیت سیاسی‌اش دستگیر شده در زندان مورد تعرض جنسی ماموران قضایی قرار گرفته است:

چهار مرد و سه زن مسلح شبانه به خانه ام حمله كردند و من را با خودشان بردند. بچه هايم گريه می كردند. تمام شب بازجو های مختلف از من بازجويی كردند و بعد من را به زندان انفرادی انداختند. با يك پتو و يك ليوان كه برای ادرار هم بايد از آن استفاده می كردم. در يك سلول انفرادی. شش شب پياپی در زير زمين زندان بازجويی شدم. بازجو ها از من می خواستند كه اعتراف كنم در تظاهراتی كه برای "شوانه"، در سنندج بر پا شده بود نقش رهبری داشته ام. فهرستی را جلوی من گذاشته و می خواستند كه من آنها را بعنوان همكارانم تائيد كنم. من قبول نكردم. بعد از شش شب، روش بازجوئی كه گاه با سيلی همراه بود عوض شد. من را با دو مرد در يك اتاق تاريك و كوچك تنها گذاشتند. يكی از آنها كه خودش را اميری معرفی كرد، معاون دادستان بود. مرد ديگر بسيار بد دهن بود و به سبك اوباش حرف می زد. آنها پشت سر هم به من سيلی زدند. آنها با من كاری را كردند كه هيچ زنی هرگز نبايد تجربه كند. اميری گفت كه تو را دار می زنم، اما قبل از آن، بلايی به سرت می آورم كه نتوانی، دهنت را اينجا باز كنی. آنها به من تجاوز كردند. حمله و تجاوز آنها باعث كبودی و خونريزی من شد. شب بعد به من تجاوز نكردند اما گفتند كه فرزندانت را می آوريم و در مقابل چشمانت آنها را آتش می زنيم.

من، سرانجام در هم شكستم. گفتم امضا می كنم كه با با رسانه های بيگانه مصاحبه كرده ام و رهبری تظاهرات برعهده داشته ام، عليه رژيم توطئه كرده ام.

چند شب پس از اين اعتراف، از زندان انفرادی به زندان عمومی زنان منتقل شدم. در اين بند زنانی را ديدم با پاهای زخمی و چركين بر اثر ضربات شلاق.

پس از 66 روز زندان، با قرار وثيقه آزاد شدم. همراه با نيما از ايران گريخته و وارد تركيه شدم. دختر چهارده ساله ام شيما نيز بعدا به من پيوست. و اكنون به امريكا رسيده ام.