به دلیل افزایش قابل توجه ترافیک مردمک، نسخه خطی فعال شده است. برای بازدید از صفحه گرافیکی وب سایت اینجا کلیک کنید.
دوشنبه, ۱۸ آذر | ۹:۲۴ بعد از ظهر
شروین بشری -
امروز در ترافیک عصرگاهی شنبه ی تهران به هر زحمتی بود خود را به خانه هنرمندان رساندم تا از نمایشگاه تصویر سال که پنجشنبه افتتاح شده بود دیدن کنم. از دور جمعیت بازدیدکندگان زیاد می نمود. وارد شدم. جمعیت بود اما به نظر همه دچار نوعی سردرگمی بودند
اثری از عکس ندیدم!
دختران جوانی چتر به دست و هدست بگوش به چشم می آمدند که متن هایی را می خواندند و پسری میان حرفهایشان هی می گفت : «نقطه! ویرگول! ویرگول!»

گویا نمایشنامه می خواندند!
از میان ملت که در دو سوی پلکان نشسته بودند به طبقه بالا رفتم! باز هم اثری از عکس نبود! عده ای انسان سردرگم دور تا دور نشسته بودند! دیدم در پشت باجه ای یک مجله با عنوان تصویر سال می فروشند! از آن ها پرسیدم پس عکس ها کو!؟
مرا به نگارخانه ها راهنمایی کردند و گویا فقط عکسهای خبری و کاریکاتورها آماده بود! به نگارخانهها که اتاقکی بیش نیستند رفتم و با ال سی دی ای مواجه شدم که عکسها را پخش می کرد!
توجه کنید! پخش می کرد! به مانند فیلم و اسلاید شو! و حضار مجبور بودند مثل میخ بایستاند یا بر روی سنگ فرش سرد بنشینند و نظاره گر عکسها باشند! فقط تعداد کمی از کاریکاتورها و لوگوهای فراخوان بود که به صورت طبیعی به دیوار آویخته شده بود!
عکسهای خبری و کاریکاتورها و لوگوها را دیدم! گفتند مستند اجتماعی و عکسهای هنرمندان و بخش آزاد هم در راه است که با کمی صبر و تامل موفق به دیدن آنها نیز شدم! جالب آنکه در میان کار یادشان افتاد بد نیست موسیقی در هنگام پخش عکسها طنین انداز شود!!

عکسهای بیکیفیت و کلیشهای بسیاری نیز به جشنواره راه پیدا کرده بود که آدم را متاسف میکرد. با اینکه روبروی ال سی دی بخش آزاد ازدحام جمعیت بیشتر بود اما بخش خبری و مستند اجتماعی را قابل بررسی تر دریافتم.
در پایان چیزی که فکر میکنم ذهن هر بازدیدکنندهای را به خود مشغول میکند این است که آیا بهترنبود عکسها را چاپ می کردند و با مدیریت بهتری جشنواره را برگزار می کردند؟
هنوز هیچ نظری ثبت نشده است.