پنجشنبه, ۰۸ فروردین | ۱۱:۵۹ قبل از ظهر
مردمک -
«حس انزوا و دورماندن ایران از سایر نقاط جهان، تنها به خاطر اندازه این کشور و خیابان های ناهموار آن نیست بلکه خیلی چیزها در این کشور در نظر آدم متفاوت و ناآشنا است.»
خبرنگار اکونومیست که چند روز پیش از انتخابات مجلس وارد تهران شد، در گزارشی که بیشتر دفترچه خاطرات می نماید، مشاهدات و برداشت خود را از انتخابات در لابلای رفتار اجتماعی مردم، ترافیک تهران و حال و هوای نزدیک به انتخابات نوشته است:
«مردمک» این نوشته ها را از زبان او در دو بخش بیان می کند:
جمعه 17 اسفند:
تلویزیون را روشن کردم و انتظار داشتم اخبار بی بی سی را ببینم. چند ثانیه ای طول کشید تا به خاطر بیاورم که اینجا زمان به وقت ایران است و سه ساعت و نیم از وقت گرینوویچ عقب تر.
| درباره هفتهنامه اکونومیست بیشتر بدانیم |
|
| تاریخ اولین انتشار | 1843 |
| تیراژ هفتگی | 1.2 میلیون |
| مالکیت | اکونومیست گروپ |
| محل تحریریه | لندن - انگلستان |
| سردبیر | John Micklethwait |
| گرایش سیاسی | نئو لیبرال - میانهرو |
بنابراین، با کانال ها بازی کردم تا شبکه های داخلی را بگیرم. کانال یک کارتون «تام و جری» را نشان می داد که ازنظر بعضی ها، یک حکایت سیاسی درمورد روابط میان جمهوری اسلامی و «شیطان بزرگ» است.
کانال را عوض کردم و دیدم یکی از مقامات مردم را به رای دادن تشویق می کند. در یک کانال دیگر، یک خبرنگار با زنان محجبه، مردان دارای محاسن (ریش) و یک سید عمامه دار مصاحبه می کند. همه آنها با ذوق و شوق می گفتند که وظیفه شان شرکت در انتخابات است.
به من گفته شده بود که 87 درصد مردم اخبار خود را از شبکه خبر می گیرند اما به نظر می رسد بسیاری از مردم شبکه های ماهواره ای مدل «ام.تی.وی» دارند و در این میان وزیر اطلاعات تهدید کرد که یکی از نامزدهای اصلاح طلب را به خاطر مصاحبه با رادیو فارسی صدای آمریکا، محاکمه خواهد کرد.
گزارش مرتبط: فضای ایران پیش از انتخابات به روایت اکونومیست- بخش دوم
تبلیغات انتخابات به خیابانها کشیده شده است. البته نامزدها اجازه ندارند پوسترهای خود را به نمایش بگذارند و به قول اصلاح طلبان، مردم نمی توانند چهره های آنها را بشناسند.
مقام رهبری با جدیت وارد شده و از مردم می خواهد با استفاده از این انتخابات، «قدرت و اعتبار ملت ایران و نظام اسلامی» را بیان کنند. او حتی با گفته های خود، به مردم پیام داده که به چه کسانی رای دهند.
درمورد مشارکت مردم در انتخابات گمانه زنی شده است. آمار ایران معمولا بسیار بالاست اگرچه آمار 35 درصد مشارکت مردم تهران در انتخابات پارلمان گذشته، بازتاب خشم مردم نسبت به افراد ردصلاحیت شده بود. شورای نگهبان، نهاد قدیمی محافظه کار غیرمنتخب، اصلاحات هشت ساله دوره ریاست جمهوری محمد خاتمی لیبرال را مسدود کرده است.
البته این خشم هنوز هم وجود دارد اما رای دهندگان اصلاح طلب در تلاش برای جلوگیری از پیروزی محافظه کاران افراطی تر، در انتخابات شرکت می کنند. در این میان، یک پیرمرد موقر به من گفت:«درمدت 30 سال، فقط یک بار به نظام جمهوری اسلامی رای دادم. اما نمی خواهم دوباره خودم را درگیر کنم.»
آخر شب که به هتل برمی گشتم، راننده تاکسی که سوار بودم، مست بود. در بزرگراه، به یک تابلوی تبلیغاتی یک روحانی ارشد اشاره کرد و او را "شیطان" خواند. با فارسی دست و پا شکسته از او درمورد انتخابات پرسیدم و او خندید.
پنجشنبه 16 اسفند:
شنیدم که یادگیری زبان فارسی برای غربیها، آسان است. واژه آشنای ترافیک را در تهران زیاد می شنویم و مردم طوری آن را بیان می کنند که گویی یک آدم بزرگ متمرد است. در این شهر 16 میلیونی، چهار میلیون خودرو هست.
در ساعت های شلوغ تهران، دچار سردرد شدم اما خب مردم را ازنظر دور نداشتم: ایرانیان که اصولا مودب هستند وقتی پشت ماشین می نشینند، پرخاشگر می شوند و تا می توانند روی پدال گاز فشار می دهند. رانندگی در تهران در مقایسه با قاهره، محل سکونت من، به مراتب بدتر است.
برخی از منتقدان ترافیک تهران را با ترکیبی از خشم و دعوا و انتقام مقایسه کرده و آن را نمونه بارز سیاست ایران می دانند. چراغ های این انتخابات در جاده اصلاح طلبان بیشتر قرمز است در حالیکه محافظه کاران از چراغ سبز عبور می کنند.
هنوز هیچ نظری ثبت نشده است.