خبر - مردمک

منابع خبری از جو امنیتی در دو شهر تبریز و ارومیه به دنبال برگزاری تجمع اعتراضی روز دوشنبه اول خرداد در اعتراض به خشک شدن دریاچه ارومیه خبر می‌دهند.

جو امنیتی بعد از آن به‌وجود آمد که شماری از فعالان مدنی آذربایجان از مردم ارومیه و تبریز درخواست کردند در اعتراض به وضعیت دریاچه ارمیه دست به تجمع مسالمت‌آمیز بزنند.

با استناد به گزارش‌ها و ویدئو‌های منتشر شده، تظاهر کنندگان عصر روز اول خرداد با حضور در خیابان چهار سرداران و محله عسگر آباد شهر ارومیه شعارهایی سر دادند.

وب سایت آداپ، پایگاه خبری انجمن دفاع از زندانیان سیاسی آذربایجانی در ایران نوشته‌ است که در این تجمع شعارهایی مانند « زنده باد آذربایجان» سر داده شد و همچنین اعتراضاتی نسبت به سیاست‌های دولت که منجر به خشک شدن دریاچه ارومیه شد صورت گرفت.

باین وب‌سایت نوشته که ماموران رفتار خشونت آمیزی با معترضان داشتند و با استفاده از باتوم و گلوله‌های رنگی به تجمع حمله کردند.

شاهدان عینی به این منبع خبری گفته‌اند که حداقل دو مینی‌بوس و سه دستگاه ون را دیده‌اند که بازداشت شدگان را به مراکز امنیتی و به طبقه زیرین هتل رضای این شهر منتقل کردند.

تاکنون مقامات رسمی نسبت به تعداد بازداشت شدگان اظهار نظری نداشته‌اند این در حالی است که منابع غیر رسمی تعداد بازداشت شدگان در ارمیه را حدود 100 نفر برآورد می‌کنند.

فرمانداری ارومیه پیش از این در اطلاعیه‌ای صدور مجوز برای برگزاری تظاهرات را رد کرده و برگزاری هرگونه گردهم‌آیی در این روز را غیرقانونی دانسته بود.

گفته می‌شود که از ۳۱ اردیبهشت ماه شماری از فعالان سیاسی و فرهنگی تبریز قبل از شکل‌گیری این تجمعات دستگیر شده‌اند. از جمله این بازداشت‌شدگان اکبر مهاجر، حسن میرزاخانی از فعالین آذربایجانی حسین احمدیان در شهر مراغه، علی حامد ایمان مدیرمسئول روزنامه توقیف شده شمس تبریز، افسانه توقیر دبیر کانون آذربایجان شناسی دانشگاه تبریز و محمد اسکندرزاده در شهر تبریز هستند.

همچنین این منابع  دلیل فضای امنیتی در شهر تبریز را هم درگیری‌های پراکنده در اطراف میدان آبرسان تبریز در اول خرداد اعلام کردند.

شاهدان عینی به منابع خبری گفته‌اند که بعد از فراخوان گروه‌های مدنی برای حضور در تجمع اعتراض‌آمیز و حضور شماری از شهروندان تبریزی در این تجمع روز سه‌شنبه در بخش‌های بازار، راسته کوچه، فلکه ساعت، خیابان شهناز فضای امنیتی وجود داشت.

گفته شده است که ماموران امنیتی با حضور در پارکینگ هتل گسترش و خیابان‌های اصلی تبریز اجازه شکل‌گیری تجمعات را نمی‌دهند.

دریاچه ارومیه، دومین دریاچه آب‌شور دنیاست که در اثر خشکسالی و ایجاد سدهای متعدد روی رودخانه‌هایی که به آن می‌ریزند،۶۰ درصد از آن نابود شده و بخشی از آن به دلیل افزایش شوری به حد فوق اشباع، به رنگ قرمز درآمده است.

از دو سال پیش در اعتراض به این وضعیت چندین تجمع در ارمیه و تبریز برگزار شده که با دخالت ماموران به شخونت کشیده شده و ده‌ها معترض هم بازداشت شدند.

در آخرین مورد، روز شنبه ۱۲ شهریور ماه «صد‌ها» نفر در ارومیه و تبریز در اعتراض به خشک‌شدن دریاچه ارومیه دست به اعتراض زدند اما این تجمع توسط نیروهای نظامی و امنیتی «گاز اشک‌آور و باتوم» به خشونت کشیده شد و شماری بازداشت شدند.

۶ دی ماه گذشته رسانه‌ها از پایان رسیدگی به پرونده ۱۱۲ نفر از معترضان به وضعیت دریاچه‌ ارومیه خبر دادند که بر اساس حکم شعبه ۱۰۴ دادگاه جزایی تبریز، ۵۷ نفر از آن‌ها متهم شناخته شدند و برای آن‌ها حکم حبس و شلاق صادر شد.

۵۵ نفر از افراد دستگیر شده از اتهامات انتسابی تبرئه شدند اما در میان متهمان، ۹ نوجوان کمتر از ۱۸ سال نیز به چشم می‌خورد که رسیدگی به اتهام‌های آنها به دادگاه اطفال سپرده شد.

دادگاهی که برای این افراد تشکیل شد، به استناد ماده ۶۱۸ قانون مجازات اسلامی، آنها را به اخلال در نظم عمومی محکوم کرد و مجازات زندان و شلاق را برای آنها صادر کرد.

پیشتر منابع خبری مخالف دولت اعلام کردند، ۱۵ فعال مدنی آذربایجانی که شهریور سال جاری در تبریز بازداشت شده بودند، هر کدام به ۲۰ ماه حبس تعلیقی و چهار ماه حبس تعزیری محکوم شده‌اند.

در یک سال گذشته، هم‌زمان با بحرانی‌شدن وضعیت این دریاچه، احتمال بروز سونامی نمک و مخالفت ۹۴ نماینده مجلس با بررسی دو فوریت طرح «انتقال آب برای نجات دریاچه ارومیه»، اعتراض‌ها نسبت به این موضوع شدت گرفته است.

خبر - مردمک

شعبه ۱۰۴ دادگاه جزایی تبریز، با رسیدگی به پرونده ۱۱۲ نفر از معترضان به وضعیت دریاچه‌ ارومیه، ۵۷ نفر از آنها را متهم شناخت و حکم حبس و شلاق برای آنها صادر کرد.

۵۵ نفر از افراد دستگیر شده ازاتهامات انتسابی تبرئه شدند اما در میان متهمان، ۹ نوجوان کمتر از ۱۸ سال نیز به چشم می‌خورد که رسیدگی به اتهام‌های آنها به دادگاه اطفال سپرده شد.

به گزارش «خانه حقوق بشر ایران» شماری از این افراد، روز ۱۲ شهریور ماه امسال، در تبریز و در جریان تجمع اعتراضی مردمی به رد طرح دو فوریتی آبرسانی به دریاچه ارومیه دستگیر شده بودند و شماری نیز  پس از برگزاری مسابقات فوتبال بین تیم‌های تراکتورسازی و مس کرمان و استقلال دستگیر و سپس به صورت موقت آزاد شده بودند.

دادگاهی که برای این افراد تشکیل شد، به استناد ماده ۶۱۸ قانون مجازات اسلامی، آنها را به اخلال در نظم عمومی محکوم کرد و مجازات زندان و شلاق را برای آنها صادر کرد.

ماده ۶۱۸ قانون مجازات اسلامی می‌گوید: هرکس با هیاهو و جنجال یا حرکات غیر متعارف یا تعرض به افراد موجب اخلال نظم و آسایش و آرامش عمومی شود یا مردم را از کسب و کار باز دارد به حبس از سه ماه تا یکسال و تا ۷۴ ضربه شلاق محکوم خواهد شد.

اما نقی محمودی، وکیل دادگستری صدور چنین حکمی را به استناد ماده یاد شده، حقوقی نمی‌داند و معتقد است که انطباق عنصر مادی «جرم» موضوع این ماده با رفتار «مشروع» و انسانی معترضان «بلاوجه و مخدوش» است.

به گفته این وکیل دادگستری، معترضان به ندای وجدان بیدار خود که و با جدی دانستن این معضل و عدم توجه و احساس مسئولیت از جانب مسئولان، قصد اخطار داشته‌اند؛ بنابراین «رفتار اعتراض‌آمیز معترضان که ممکن است در مواردی شکل قهرآمیز و خشم‌آلود نیز به خود گرفته باشد به هیچ وجه در ردیف عنصر مادی اخلال در نظم عمومی موضوع ماده مذکور نیست».

در یک سال گذشته، هم‌زمان با بحرانی‌شدن وضعیت این دریاچه، احتمال بروز سونامی نمک و مخالفت ۹۴ نماینده مجلس با بررسی دو فوریت طرح «انتقال آب برای نجات دریاچه ارومیه»، اعتراض‌ها نسبت به این موضوع شدت گرفت.

مردم در شهرهای ارومیه و تبریز تاکنون چندین بار نسبت به وضعیت دریاچه ارومیه اعتراض کرده‌اند.

در یک مورد پس از برگزاری مسابقات فوتبال بین تیم‌های تراکتورسازی و مس کرمان و استقلال معترضان با سر دادن شعارهایی خواستار رسیدگی به وضعیت دریاچه ارومیه شده بودند.

در یکی از ویدئوهایی که از این تجمع در اینترنت دست به دست شد، آذربایجانی‌های حاضر در استادیوم در حین مسابقه فوتبال با سردادن شعار «دریاچه ارومیه جان می‌دهد، مجلس فرمان قتل دریاچه را می‌دهد»، به وضعیت بحرانی دریاچه اورمیه اعتراض کرده بودند.

در آخرین مورد، روز شنبه ۱۲ شهریور ماه «صد‌ها» نفر در ارومیه و تبریز در اعتراض به خشک‌شدن دریاچه ارومیه دست به اعتراض زدند اما این تجمع توسط نیروهای نظامی و امنیتی «گاز اشک‌آور و باتوم» به خشونت کشیده شد و شماری بازداشت شدند.

پیشتر منابع خبری مخالف دولت اعلام کردند، ۱۵ فعال مدنی آذربایجانی که شهریور سال جاری در تبریز بازداشت شده بودند، هر کدام به ۲۰ ماه حبس تعلیقی و چهار ماه حبس تعزیری محکوم شده‌اند.

یکی از موارد اتهامی این افراد فعالیت محیط‌زیستی و تبادل نظر در مورد خشک شدن دریاچه ارومیه بوده است.

این در حالی است که بر اساس اصل ۵۰ قانون اساسی جمهوری اسلامی، «فعالیت‌های اقتصادی و غیر آن که با آلودگی محیط زیست یا تخریب غیرقابل جبران آن ملازمه پیدا کند، ممنوع است» و این اصل حفاظت از محیط زیست را یک «وظیفه عمومی» می‌داند.

کارشناسان و تشکل‌های فعال محیط زیست بارها نسبت به وضعیت دریاچه ارومیه هشدار داده و از نهادهای مختلف مسئول در ایران خواسته‌اند تا دیر نشده راهکارهای عملی و علمی برای حل این بحران پیدا کنند اما دولت هنوز در این زمینه اقدامی نکرده است.

دریاچه ارومیه، دومین دریاچه آب‌شور دنیاست که در اثر خشکسالی و ایجاد سدهای متعدد روی رودخانه‌هایی که به آن می‌ریزند،۶۰ درصد از آن نابود شده و بخشی از آن به دلیل افزایش شوری به حد فوق اشباع، به رنگ قرمز درآمده است.

دیدگاه - وبلاگ هابیل

نویسنده وبلاگ هابیل، از دیدار با خانواده‌های کشته شدگان حوادث سال 88 می‌نویسد.

یعنی یک چیزهایی هست، صبر می‌خواهد. یک چیزهایی صبر ِ ایوب. چند وقتی‌ است به بهانه‌ای سری به خانواده‌هایی می‌زنیم که عزیزان‌شان را در اتفاقات ِ سال ِ فتنه از دست داده‌اند. خانواده‌هایی مختلف که هر کدام نیز در محله‌های مختلف ِ تهران و با فرهنگ‌های مختلف زندگی می‌کنند. گروهی که جمع شده‌ایم، هم از خواهران هستند و هم از برادران.

می‌رویم دست‌مان را توی جیب‌مان می‌کنیم، شیرینی و گاه گل می‌خریم، کرایه‌ی تاکسی‌مان را خودمان حساب می‌کنیم و می‌رویم در ِ خانه‌ی آن خانواده را م‌زنیم و می‌رویم داخل. اسکنر و دوربین ِ فیلم برداری و سه پایه و میکروفون و عکس و غیره.

بر در و دیوار ِ خانه هم که نگاه کنی، می‌شود عکسی از کسی پیدا کنی که سال ِ پیش بوده است و اکنون نیست. تا جای‌مان را پیدا کنیم و سه پایه‌ی دوربین را تنظیم کنیم و غیره، خانواده آمده‌اند و رو به روی ما نشسته‌اند. روایت ِ بعضی از این دیدارها را می‌توانید در تریبون (+ ، + ، + ، +) بخوانید. حرف ِ من چیز ِ دیگری‌ست.

حکایت ِ خانواده ی این رفته‌ها و کشته‌ها و شهدا، حکایت ِ بی‌تدبیری ِ ماست. حکایت ِ شعور ِ رسانه‌ای ماست. حکایت ِ فهم ِ حضرات ِ مسئولین از برخورد با این اتفاق‌ها و پدیده‌هاست. حکایت ِ موضوع‌شناسی و زمان شناسی ِ من و توی ِ وبلاگ نویس است که یا مشغول ِ لاس زدن توی شبکه‌های اجتماعی هستیم، یا بعد از آروغ ِ شبانه‌مان، روشن فکرمآبانه دست به قلم می‌بریم و روایت ِ فوکووار و دریداوار و غیره مان را از زندگی ِ شهری و مشکلات ِ سیاسی و حزبی می‌نویسیم و آب و تاب می‌دهیم و می‌فرستیم روی ِ وبلاگ‌مان و منتظر می‌شویم به به و چه چه ِ دیگران را بشنویم. گاه هم دست به قلم می‌بریم و دیگران را نجس العین و زنازاده و حرام خوار و ضد نظام و غیره می‌کنیم و عکس ِ لب گرفتن‌مان را از فلان نماد ِ جنگ می‌زنیم صفحه‌ی اول ِ وبلاگ‌مان و دیگران را پهن هم فرض نمی‌کنیم.(این جا)

یک خانواده، یک نفر را از دست داده است. یکی به ضرب ِ گلوله، یکی به ضرب ِ یک چیز ِ دیگر و هر یک در یک جایی. ممکن است در میان ِ این همه هم یکسری اصلا حق‌شان بوده است که کشته شوند و من و تو که می‌دانیم توی ِ دعوا و اغتشاش حلوا پخش نمی‌کنند و خودمان همین پارسال بود که چون یقه‌مان یقه‌ی آخوندی بود و ریش داشتیم، هر لحظه امکان ِ این که بریزند سرمان و یک مشتِ سبزبند به دست با مشت و لقد و سنگ و هر چه به دست‌شان می‌رسید، بفرستندمان آن دنیا.

من کاری به آن‌ها که رفتند ندارم. حرفم در مورد این‌هایی‌ست که یک نفر را از دست داده‌اند و الآن هستند. همین الآنی که تو داری این مطلب ِ مزخرف را می‌خوانی، دارند نفس می‌کشند. آن قدری هم که ما دیدیم، این چند خانواده نه ضد نظام بودند و نه مرگ بر کسی گفتند و تا دل‌تان بخواهد آه می‌کشیدند و حتا گریه هم کردند. له و لورده‌ام. یعنی خیلی وقت است له و لورده شده‌ام. هنوز صدای ِ هق هق ِ خواهر ِ فلانی که دلش برای برادرش تنگ شده بود، توی گوشم هست. هنوز چشمان ِ پدر ِ یک خانواده که مظلومانه به من نگاه می کرد و به سیگارش پـُک می‌زد و بیش‌تر از یک مصاحبه، به درد و دل افتاده بود و کارت ِ بنیاد ِ شهیدش را از توی جیبش در می‌آورد و از چهار میلیونی که از طرف ِ موسوی برای ِ جهازیه‌ی دخترش گرفته بود و الخ حرف می‌زد و...

یکی توی ِ این مملکت به دست ِ یک نفر ِ دیگر کشته شده است. به حق یا نا حق کشته شده است و الآن، یعنی بعد از یک سال و سه چهار ماه، باید خیلی چیزها معلوم و مشخص شده باشد. نه این که طرف هنوز دیه نگرفته باشد، نه این که هنوز معلوم نیست طرف شهید حساب شده است یا نه. نه این که....

بعدتر این که وضعیت ِ این خانواده‌ها وضعیت ِ خاصی‌ست. روی این خانواده‌ها حساسیت وجود دارد. طرف از آن طرف ِ آب شماره‌اش را گرفته‌اند و وکیل معرفی کرده‌اند که برو و این وکیل از شما پول نمی‌گیرد و غیره. خب هم می‌شود و هم باید برای این جور چیزها، کمیته‌ای، جمعی، شورایی یا یک مزخرف ِ دیگری درست شود که حواس‌شان به این حساسیت و نکته ها و غیره باشد. حواس‌مان نیست خب. سرمان را توی برف کرده‌ایم خلاصه و....
 

نویسنده وبلاگ «آق بهمن» نوشته است:

حامد صابر، از هم‌کلاسی‌های دبیرستان من که در یک دانشگاه هم درس می‌خواندیم روز 31 خرداد بازداشت شده. طبق معمول خیلی از بازداشت‌ها، خانواده‌اش تصمیم گرفتند مدتی خبر بازداشتش را پخش نکنند تا شاید حامد زودتر آزاد شود. دوستان حامد هم به احترام خانواده‌اش خبر بازداشت را پخش نکردند. اما الان نزدیک یک ماه از بازداشتش گذشته و هنوز خبری از آزادیش نیست. در این مدت چند تماس تلفنی کوتاه با همسرش داشته که به گفته او با محدودیت‌های شدیدی هم همراه بوده.

حامد صابر عکاسی که تصاویر بسیاری از راهپیمایی‌های اعتراض‌آمیز بعد از انتخابات را با دوربین خود ثبت کرده و یکی از عکس‌هایش هم روی جلد مجله اشپیگل چاپ شد یک بار دیگر در 26 خرداد سال گذشته بازداشت شده بود.

دوستان او وبلاگی با عنوان «حامد صابر را آزاد کنید» راه انداختند، نامه‌ای منتشر کردند و تا امروز بیش از 70 نفر که سایت کلمه آنها را از دانش‌آموزان استعدادهای درخشان و دانشجویان و اساتید دانشگاه‌های معتبر دنیا معرفی می‌کند آن را امضا کرده‌اند.

در این نامه نوشته شده:

حامد صابر دوست و هم‌شاگردی سابق‌مان از 31 خرداد ماه در بازداشت به سر می‌برد و برخلاف وعده دادستان محترم تهران به خانواده ایشان برای آزادی، همچنان وضعیت نامعلومی دارد. ایشان در خانواده‌ای فرهیخته و مکتبی پرورش یافته و خود او نیز عمیقا معتقد و مقید به مبانی و شعائر اسلام است. دوستان او حضور مستمر او را در مسابقات قرآن و هیئت‌های مذهبی دبیرستان به یاد دارند. حامد دانش‌آموخته مدارس استعدادهای درخشان و مهندسی کامپیوتر دانشگاه صنعتی شریف و از استعدادهای خوش‌فکر و سرمایه‌های ملی ایران است.

حامد هیچگونه وابستگی حزبی یا سازمانی نداشته و ندارد. در حالیکه برای وی امکان مهاجرت به خارج از کشور فراهم بود، ترجیح داد در سرزمین خود بماند و به اعتلای استقلال ایران و پیشرفت اقتصادی کشور از طریق فعالیت‌های علمی، تحقیقاتی و کارآفرینانه کمک کند.

ما جمعی از دانش‌آموختگان دبیرستان علامه حلی تهران (استعدادهای درخشان) ضمن احساس خطر از چنین برخوردهایی با نخبگان، خواستار آزادی و برخورداری ایشان از دادرسی عادلانه، در درجه اول به عنوان یک شهروند ایرانی و سپس دوست و همراه قدیمی‌مان هستیم.

همچنان نیز از بزرگان کشور خواستاریم تا با احترام به عقاید یکدیگر شرایطی ایجاد کنند که در آن همه مردم و بخصوص متخصصین آن بتوانند آزادانه در رشد و شکوفایی کشور موثر باشند.

تعدادی از عکس‌های او را در زیر ببینید و برای دیدن عکس‌های بیشتر به صغحه او در فلیکر و پیکاسا بروید.

    تهران - 25 خرداد 88

    تهران - 25 خرداد 88

    تهران - 25 خرداد 88

    تهران -  26 خرداد 88

    تهران - 27 خرداد

    تهران - 27 خرداد 88

    تهران - 27 خرداد 88

    تهران - 28 خرداد 88

    تهران - 28 خرداد 88

    تهران - 28 خرداد 88

    تهران - 28 خرداد 88

    تهران - 28 خرداد 88

      تهران - 28 خرداد 88

    تهران - راهپیمایی روز قدس

    تهران - راهپیمایی روز قدس

    قم - خاکسپاری آیت‌الله منتظری

خبر - مردمک

شبکه تلویزیونی ا.بی.سی آمریکا از قول دو گزارشگر خود که به تازگی از سفر به ایران بازگشته اند می‌نویسد که یک سال پس از اولین اعتراضات ایرانی‌ها در حال پنهان شدن هستند و تحت فشار شدید سرکوب قرار دارند

شبکه تلویزیونی سراسری ا.بی.سی در آمریکا امروز، 21 ژوئن 2010، در گزارشی به نقل از جم اسکوتو و برونو رابر که به‌ تازگی از سفر به ایران بازگشته‌اند، از «پنهان‌شدن معترضان در سالگرد اعتراضات گسترده ایران و گیج‌شدن آن‌ها تحت فشار سرکوب» خبر می‌دهد.

در این گزارش با اشاره به «مرگ خشونت‌بار» ندا آقاسلطان، دختر 27 ساله‌ای که در طی اعتراضات ضدحکومتی در تهران در سال گذشته مورد اصابت گلوله قرار گرفت و به تصویر کشیدن مرگ او انتشارآن در سراسر دنیا، می‌گوید که ندا به سرعت «سمبل حرکت اعتراضی ایران» شد.

هرچند گزارش ادامه می‌دهد که که این حرکت اعتراضی حالا تحت فشار «سرکوب بی‌رحمانه‌ای» قرار دارد.

ممنوعیت خبرنگاران ا.بی.سی از ملاقات با رهبران مخالفان

این دو گزارشگر ضمن اذعان به «بی‌سابقه» بودن دیدار خود، که به عنوان اولین گزارشگران تلویزیون آمریکا از زمان آغاز اعتراضات به تازگی از ایران بازگشته اند، می‌گویند که دولت ایران آنها را از هرگونه تماس با رهبران مخالفان بازداشته بود، اما آن‌ها موفق شدند که با بعضی آز آنها را در خلوت دیدار کنند.

این دو گزارشگر از ایجاد فضای ترس عمیقی خبر می‌دهند که در بین مخالفان رژیم ایران وجود دارد و به همین دلیل در گزارش خود نام واقعی هیچ کدام از مصاحبه شوندگان را مطرح نمی‌کنند.

به نظر آنها روحیه مردمی، که یک‌بار گفته‌بودند که در آستانه انقلابند، تضعیف شده است و به دلیل سرکوب بیرحمانه حاصل از محاکمه‌های نمایشی،‌ شکنجه و اعدام در هم شکسته‌ است.

«هیچ وقت ایرانی‌ها را این‌قدر نگران ندیده بودم»

در ادامه گزارش آمده است که این گزارشگران همواره در ایران تعقیب می‌شدند و یکی از آنها با اشاره به ده سفر گذشته به ایران می‌گوید که هیچ وقت ایرانی‌ها را این قدر دلواپس و نگران ندیده‌ است.

آنها با زن و مردی مصاحبه می‌کنند که فعال سیاسی هستند و ترتیبی می‌دهند که با آن‌ها در داخل اتومبیل در حال حرکت مصاحبه کنند.

زن می‌گوید:«اگر آنها بخواهند به خانه‌مان می‌آیند و ما را بازداشت می‌کنند.» و شوهرش ادامه می‌دهد:«آنها به دنبال همه فعالان هستند. ما در نوبت بعدی هستیم.»

آنها از سوی پلیس دولت محمود احمدی‌نژاد کتک خورده و آسیب دیده بودند، اما تاکید داشتند که از ادامه مبارزه هراسی ندارند.

مرد به گزارشگر ا.بی.سی گفته بود که «در بیش از 20 یا 30 تظاهرات اعتراضی سال گذشته» شرکت داشته‌اند و ادامه داده است: «اگر چنین کنید به آن عادت می‌کنید و با خطر روبرو می‌‌شوید.»

پنهان شدن از دست مقامات امنیتی

گزارشگران این شبکه تلویزیونی با شخصیت معترض دیگر در یک پارک عمومی، پس از نیمه‌شب، ملاقات کرده‌اند که دو بار بازداشت و شکنجه شده بود و در آن زمان مخفیانه زندگی می‌کرد.

او به خبرنگار ا.بی.سی گفت: «آن‌ها نمی‌دانند من کجا هستم. هر شب به جای متفاوتی می‌روم» و ادامه داد که اگر پلیس او را بیابد احتمالا 10 یا 15 سال به زندان محکوم خواهد شد.

در ادامه گزارش آمده است که حامیان مخالفان این روزها بر سر قبر ندا میروند، اما رژیم آنجا هم هست. اراذل سنگ قبر او را خراب کرده‌اند و پلیس مخفی در بین عزاداران کمین کرده‌اند.

مردی به‌آرامی به گزارشگر ا.بی.سی هشدار می‌دهد که نیروهای امنیتی درحال نگاه‌کردن به او هستند و به آنها می‌گوید که به خاطر امنیت خود آنجا را ترک کنند.

اما این شخص که با گزارشگر ا.بی.سی سخن گفته است، از تلاش‌های جدیدی که در صدد آوردن اتحادیه‌های کارگری و پیوستن آن‌ها به حرکت معترضان است اظهار امیدواری می‌کند.

او در این زمینه می‌گوید:«به نظر من حرکت اعتراضی باید کارهای زیادی انجام دهد، اما نیروهای جدید تازه شروع به رشد کرده‌اند و من اطمینان دارم آن‌ها می‌توانند تغییر را بوجود آورند.» وی ابراز امیدواری می‌کند که این فرایند 5 تا 10 سال طول بکشد، اما می‌گوید که کسی از آینده خبر ندارد.

گزارشگر ا.بی.سی در بخش پایانی گزارش خود اضافه می‌کند حرکتی که از انقلاب حرف می‌زد حالا صحبت از تغییر تدریجی می‌کند.

گزارش فوق با صحبت زوج ایرانی به پایان می‌رسد که گفته‌اند تنها انتخاب آنها این است که همراه بسیاری از فعالان دیگر خاک کشور را ترک کنند و به نظر ا.بی.سی وقتی آنها از کشور بروند بیشتر امید آنها برای تغییر نیز با آنها خواهد رفت.

خبر - مردمک

مطبوعات خارجی از درگیری میان معترضان و مخالفان دولت و نیروهای امنیتی در راهپیمایی روز 22 بهمن نوشتند

مطبوعات غربی روز پنجشنبه 11 فوریه (22 بهمن) گزارش دادند درحالی که جمعیت زیادی در تهران برای نمایش قدرت میان دولت و مخالفان در سی‌ویک‌امین سالگرد انقلاب اسلامی گرد آمده بودند، معترضان انتخابات اخیر ایران با نیروهای امنیتی درگیر شدند.

لس‌آنجلس تایمز نوشت: سایت‌های خبری مخالف دولت ایران ادعا کرده‌اند که براثر شلیک نیروهای امنیتی به روی تظاهرکنندگان مخالف دولت در شمال میدان آزادی، دست‌کم یک زن 27 ساله کشته شد.

این روزنامه آمریکایی تاکید کرده که نمی‌توان به‌طور مستقل درستی این خبر را تائید کرد زیرا رسانه‌های خارجی از محل این درگیری‌ها دور نگاه داشته شدند.

براساس این گزارش، شبه‌نظامیان دولتی به چهره‌های شاخص مخالف دولت ازجمله زهرا رهنورد، همسر میرحسین موسوی از رهبران مخالف و معترضان به نتیجه انتخابات حمله کردند.

تصاویر ویدیویی از درگیری‌های روز پنجشنبه که روی اینترنت قرار گرفته نشان می‌دهد که یک مقام امنیتی یک تظاهرکننده غیرمسلح را مورد ضرب و شتم قرار داد.

در یکی دیگر از تصاویر ویدیویی، ماموران امنیتی به روی معترضان گاز فلفل پاشیدند.

به نوشته لس‌آنجلس تایمز، طرفداران حکومت هم تمثال‌هایی از سیاستمداران غربی و تابوت‌هایی تزیین شده با پرچم‌های بریتانیا و اسراییل را در راهپیمایی 22 بهمن حمل می‌کردند.

براساس این گزارش پس از آن‌که راهپیمایی حکومتی پایان یافت معترضان هم‌چنان در میدان‌های اصلی پایتخت حضور داشتند در حالی‌که شبه‌نظامیان بسیجی در خیابان‌ها گشت می‌زدند و شعارهایی در حمایت از آیت‌الله خامنه‌ای، رهبر ایران، فریاد می‌زدند.

یکی از شاهدان به لس‌آنجلس تایمز گفته است: در میدان صادقیه به سمت شمال آزادی، گروه زیادی از معترضان در حالی که شعارهای «مرگ بر دیکتاتور» و «زندانی سیاسی آزاد باید گردد» را سرمی‌دادند و با تکان دادن پرچم ها و پلاکاردهای سبز به سمت میدان آزادی در حرکت بودند با نیروهای امنیتی درگیر شدند.

براساس این گزارش، درگیری‌هایی در میدان ولی عصر تهران روی داد، در آنجا یک موتورسیکلت به آتش کشیده شد و سپس هلیکوپترهای نظامی بر فراز این منطقه مانور دادند.

در پیش‌بینی رویدادهای روز 22 بهمن، احمد صدری، کارشناس ایران از کالج «لیک فورست» دانشگاه ایلینویز گفته بود: این روز به یک نمایش بزرگ قدرت و یک رقابت بزرگ میان دوطرف برسر حاکمیت تبدیل خواهد شد.

براساس این گزارش، درگیری میان نیروهای امنیتی و معترضان به حکومت در مشهد، اصفهان، اهواز، شیراز و تبریز هم گزارش شده است.

گزارش مستقل الجزیره

علیرضا رونقی، خبرنگار شبکه الجزیره در تهران، گفت: ما از جایی در شهر (تهران) شنیدیم که  تظاهرکنندگان مخالف که قصد داشتند به راهپیمایی 22 بهمن بپیوندند، با ممانعت ماموران امنیتی روبه‌رو شدند.

نازنین مشیری، یکی دیگر از خبرنگاران الجزیره از میدان آزادی تهران گزارش داد: از جایی که من ایستاده‌ام، دریایی از ایرانیان پرچم، پلاکاردهای ضدغرب و تصاویر آیت‌الله خمینی را تکان می‌دهند. 

خانم مشیری اعلام کرد: در گفت‌وگوهایی که چند روز گذشته با مخالفان معترض ایران داشته‌ام، آنان گفتند که به روشی مسالمت‌آمیز در این راهپیمایی شرکت خواهند کرد. 

دیگر گزارش‌ها

براساس گزارش کریسچن ساینس مونیتور، حدود یک کیلومتری محل سخنرانی محمود احمدی‌نژاد موافقان و مخالفان حکومت با یکدیگر درگیر شدند.

براساس گزارش خبرگزاری فرانسه پلیس و نیروهای لباس شخصی به خودروهای مهدی کروبی و محمد خاتمی، از رهبران مخالف دولت حمله کردند و بسیاری از نزدیکان این رهبران مخالف بازداشت شدند.

حسین کروبی، فرزند مهدی کروبی، به خبرگزاری فرانسه گفت که پدرش در این حمله آسیب ندیده اما محافظان همراه او آسیب دیده‌اند.

براساس این گزارش فرزند کروبی تاکید کرد که پیش از آن‌که پدرش به میدان صادقیه برسد نیروهای امنیتی به روی طرفداران‌شان گاز اشک‌آور پرتاب کردند و آنان را با چاقو تهدید کردند. 

براساس گزارش وبسایت‌های مخالفان دولت ایران، پلیس به روی معترضان در تهران گاز اشک‌آور شلیک کرد.
 

خبر - مردمک

عفو بین‌الملل از آیت‌الله خامنه‌ای خواست سخنان خود درمورد «جرم» خواندن اعتراض به انتخابات را پس بگیرد

عفو بین‌الملل از آیت‌الله خامنه‌ای درخواست کرد سخنان اخیر خود درمورد انتقاد از انتخابات ریاست جمهوری ایران را پس بگیرد.

آیت‌الله خامنه‌ای روز چهارشنبه در جمع برخی از نخبگان علمی کشور اعلام کرد که انتقاد نسبت به انتخابات ریاست جمهوری «بزرگ‌ترین جرم» است.

مالکوم اسمارت، مدیر «بخش خاورمیانه و شمال آفریقای عفو بین‌الملل» اعلام کرد: آیت‌الله خامنه‌ای تلاش می‌کند مخالفت و نارضایتی مسالمت‌آمیز و مشروع از روند انتخابات ایران را به جرم تبدیل کند.

اسمارت با انتشار بیانیه‌ای تاکید کرد «مقام‌های ایران در برخورد با پیامدهای انتخابات به‌طور مکرر حقوق اصولی افراد را نقض می‌کنند و تلاش می‌کنند دهان مردم خود را ببندند و آنها را با ترساندن وادار به سکوت می‌کنند.»

نتایج انتخابات ریاست جمهوری دهم ایران با انتقاد گسترده مخالفان روبه‌رو شد و به برپایی تظاهرات گسترده در سراسر کشور منجر شد.

عفو بین‌الملل با تاکید بر این که در روزهای پس از انتخابات ایران ده‌ها نفر کشته، صدها نفر زندانی و بسیاری دادگاهی شده‌اند، به گفته خود برپایی «دادگاه‌های نمایشی» و «تمسخر عدالت» را در ایران محکوم کرده است.

اسمارت تاکید کرد: هر فردی در ایران که تنها بابت بیان دیدگاه‌های مسالمت‌آمیز خود درمورد انتخابات زندانی شده، باید فورا و بدون قید و شرط آزاد شود و تمام زندانیان باید از شکنجه و بدرفتاری مصون بمانند.

عفو بین‌الملل در این بیانیه از مقام‌های ایران خواسته است حکم چهارسال زندانی کارمند سفارت بریتانیا را که به‌تازگی صادر شده، نقض کند.

حسین رسام، تحلیلگر سیاسی سفارت بریتانیا در تهران که در روزهای پس از انتخابات ایران بازداشت شد به «دامن زدن به خشونت» پس از انتخابات متهم شد و حکم محکومیت چهارسال زندان او چند روز پیش به او ابلاغ شد.

اسمارت در این بیانیه تاکید کرد: اگر حسین رسام زندانی شود او هم به یکی از زندانیان آزادی بیان در ایران تبدیل خواهد شد.

درخواست برای آزادی زندانیان

عفو بین‌الملل در کنار نام آقای رسام به روزنامه‌نگارانی مانند علیرضا اشراقی و معصومه باستانی اشاره کرده است که به ترتیب به پنج سال و نیم و شش سال زندان محکوم شده‌اند.

این سازمان حقوق بشر در گزارشی مرتبط اعلام کرد که مقام‌های قضایی ایران به کیان تاجبخش، اندیشمند ایرانی-آمریکایی، اجازه دسترسی به وکیل نداده‌اند.

آقای تاجبخش به اتهام «تلاش برای براندازی نظام» به 15 سال زندان محکوم شده است.

براساس بیانیه عفو بین‌الملل فریبا پژوه و هنگامه شهیدی از دیگر روزنامه‌نگارانی زندانی در ایران هستند که از چندروز پیش در اعتراض به ادامه بازداشت خود در اعتصاب غذا به‌سر می‌برند.

این مستند تکان‌دهنده چند روزی است از طریق سایت یوتیوب منتشر شده است.



مشخص نیست سازنده این مستند کیست، اما فردی که آن را در یوتیوب منتشر کرده مدعی است که این مستند توسط تیمی به سرپرستی ابراهیم حاتمی‌کیا تهیه شده است.



این مستند در نوع خود یکی از خوش‌ساخت‌ترین آثاری است که بعد از انتخابات ریاست‌جمهوری درباره خشونت‌های پس از انتخابات تهیه شده است.



ابراهیم حاتمی‌کیا پس از انتخابات در مجامع رسمی کمتر دیده شده است.



این مستند را با کیفیت کمتر و حجم پایین‌تر می‌توانید اینجا ببینید.

صبح امروز چهارشنبه، شماری از دانشجویان دانشگاه صنعتی شریف در تهران در اعتراض به تنایج انتخابات ریاست جمهوری با دادن شعارهایی علیه محمود احمدی‌نژاد و در حمایت از میرحسین موسوی و مهدی کروبی در محوطه این دانشگاه تظاهرات کردند.

این در حالی است که روز گذشته نیز دانشجویان دانشگاه تهران همزمان با آغاز سال تحصيلی با سر دادن شعارهايی مانند «دولت کودتا، استعفا استعفا» و «دانشجوی زندانی بايد آزاد گردد»، دست به تظاهرات زدند.

براساس گزارش های رسیده، جمعیت دانشجویان معترض در دانشگاه شریف به بیش از 1500 نفر بوده است و صدای شعارهای آنان در خیابان آزادی هم شنیده می شده است.

«روحانی واقعی، منتظری صانعی» و «دروغگوی عمروعاص، 63 درصد اینجاست» از جمله شعارهای امروز دانشجویان مخالف در دانشگاه شریف بود. دانشجویان در این تجمع همچنین سرود «یار دبستانی من» را باهم خواندند.