دیدگاه - الهام قیطانچی، جامعه شناس و پژوهشگر مسائل زنان

اکنون دو دهه از پیدایش وبلاگ‌های فارسی زبان و ایجاد یک جامعه مدنی مجازی فعال ایرانی -فرا از مرزهای جغرافیایی ایران- می‌گذرد.

رسانه‌های اجتماعی و مجازی و وبلاگ‌ها همچنان در فرهنگ ایران و در میان فارسی‌زبان‌ها تحولات و تغییراتی به‌وجود می‌آورند. اگر چه شمار زنان وبلاگ نویس در این سال‌ها افزایش یافته، اما همچنان فرهنگ پدرسالاری ایرانی در بلاگ‌های فارسی زبان فرهنگ غالب به حساب می‌آید. اما زنان، چه با اسم خود و یا با اسم مستعار، این فرهنگ را به چالش می‌کشند.

وبلاگ‌ها یا سایت‌های ارتباطات جمعی مجازی به همگان این اجازه را می‌دهند تا هویت خود، ملیت، قومیت، جنسیت‌، نژاد، مذهب یا حتی سن را پنهان کنند. در عین حال که این فضای مجازی امکان گفت‌وگو و تعامل میان گروه‌ها و انسان‌های متفاوتی را به وجود می‌آورد، اما بی‌عدالتی‌هایی که در زندگی واقعی وجود دارد کماکان به فضای مجازی نیز راه می‌یابد:

نابرابری بین زن و مرد، فرهنگ غالب پدرسالاری و خشونت علیه زنان از واقعیت‌های فضای مجازی فارسی‌زبان است. البته به این نابرابری‌ها باید این واقعیت را افزود که اینترنت - حداقل در ایران- هنوز یک رسانه فراگیر به خصوص در شهرهای کوچک و روستا‌ها نیست و در همین استفاده اندک از آن نیز، زنان کمترین سهم را دارند.

در متن زیر ،که پیش‌درآمدی است برای باز شدن درهای تحقیق بیشتر در خصوص  خشونت‌های جنسیتی در فضای مجازی فارسی زبان می‌اندازم، به برخی از نکات اینگونه خشونت‌ها می‌پردازم.

یک) در برخی موارد، زنان اگر به نام حقیقی خودشان در بلاگستان و یا در رسانه‌های اجتماعی مجازی پارسی زبان بنویسند، مورد خشونت‌های زبانی، جنسیتی قرار می‌گیرند.

دو) این خشونت‌های زبانی که ضد زن هستند، می‌توانند گاهی خارج از محدودهٔ جامعه مدنی مجازی ایرانی هم پدیدار شوند و به خشونت‌های فیزیکی بیانجامند.

خشونت‌های گفتاری می‌توانند بالقوه به صدمات جبران ناپذیری منجر شوند. در وبلاگستان فارسی نمونه‌های از این خشونت‌های جنسیتی را می‌توان در بخش نظرات و به خصوص در وبلاگ‌هایی که به طور خاص به نابرابری‌های بین زنان و مردان در فرهنگ ایرانی می‌پردازند مشاهد کرد. خشونت دولتی علیه زنان در ایران به دستگیری و زندانی شدن و فراری دادن فعالان حقوق زنان، مثل نسرین ستوده و بهاره هدایت انجامیده است. اما خشونت  علیه زنان در جامعه ایرانی محدود به خشونت دولتی نیست. در فرهنگ پدرسالار ارزش‌های مردانه و گفتمان مردانه غالب هستند و این گفتمان غالب زنان را به حاشیه می‌راند.

سه) خشونت‌هایی که علیه زنان در وبلاگ‌ها و یا رسانه‌های اجتماعی فارسی زبان ابراز می‌شوند گاهی از سوی خود زنان است:

زنان ایرانی با گرایش‌های سیاسی ویژه و یا برداشت محدود از گرایش‌های جنسی زنان، با زنان دگرجنس خواه و یا زنانی که گرایش‌های سیاسی متفاوتی دارند، با خشونت زبانی برخورد می‌کنند.

چهار) پیشرفت گسترده و سریع تکنولوژی در زمینه اینترنت و رسانه‌های اجتماعی مجازی، گاهی فضای رقابت ناسالمی را ایجاد می‌کند: در این فضا زنان به مثابه موجودات «ناشی و تازه‌آموخته‌هایی» به حساب می‌آیند که می‌توانند به طور مستمر مورد تحقیر و سرزنش قرار بگیرند. البته در حقیقت زنان در برخی موارد بهتر و جلو‌تر از مردان از امکانات فضای مجازی استفاده می‌کنند، اما گمان عمومی آن است که زنان در یادگیری ابزارهای تکلنولوژی از مردان عقب‌ترند.

تحقیق در زمینه خشونت علیه زنان در فضای مجازی فارسی زبان ما را بیشتر متوجه انواع خشونت و عواقب آن می‌کند. اکنون زمان آن رسیده است که به نقد فضای مجازی و رسانه‌های اجتماعی پارسی زبان بپردازیم. این گمان که وبلاگستان، جامعه مدنی فرامرزی مجازی و رسانه‌های اجتماعی فارسی آرمان شهر هستند، با حقایق امروز همخوانی ندارد. خشونت علیه زنان به فضای مجازی هم راه یافته است؛ در این فضا زنان نیز می‌توانند علیه زنان ابراز خشونت کنند.

دیدگاه - مجید رفیع‌زاده

مجید رفیع‌زاده، تحلیل‌گر ایرانی-سوری و محقق مرکز مطالعات بین‌المللی وودرو ویلسون، در یادداشتی برای مردمک به کمپین یک میلیون امضا به عنوان نمونه‌ای از مقاومت در جامعه ایران پرداخته است.

در طول تاریخ، مردم معمولی از خروج از صحنه اجتماعی و سیاسی که توسط حکومت‌های سرکوب کننده کنترل می‌شد، سرباز می‌زده‌اند و فضاهای جدیدی را تولید و کشف می‌کردند که بتوانند در آن‌ها صدای مخالفت خود را به گوش برسانند و تلاش کنند تا زندگی خود را بهبود ببخشند.

حکومت‌های استبدادی در خاورمیانه، از ایران گرفته تا سوریه، به سرکوب مطالبه دمکراسی و اجرای قانون ادامه می‌دهند.

شکی نیست که اصلاح این حکومت‌های استبدادی با چالش‌های بزرگ و مشکلاتی مواجه خواهد بود که نمی‌توان آن‌ها را دست کم گرفت. به خصوص، جنبش زنان برای تساوی حقوق زنان و مردان تحت حکومت‌های مستبد پدرسالار، باید وجهه دیگری غیر از آنانی که تحت جوامع باز سیاسی عمل می‌کنند، به خود بگیرد. تاسیس سازمان‌ها و انتشارات مستقل، بسیج زنان معمولی، به دست آوردن منابع و پشتیبانی مالی، لابی کردن، برگزاری اعتراضات عمومی و ایجاد ارتباط با جوامع بین المللی برای زنان تحت حکومت ایران، به فعالیت‌هایی ممنوعه تبدیل شدند.

میلیون‌ها نفر که در یک تلاش به هم پیوسته مادام العمر می‌کوشند که زندگی خود را بهبود بخشند، بسیج عمومی‌ای ایجاد می‌کنند که عناصر مشخصه‌اش، سازماندهی ساختار یافته، ایدئولوژی و رهبری محوری نیست. آنانی که مقاومت می‌کنند شامل زنانی هستند که تلاش می‌کنند ورزش کنند، به دانشگاه بروند، «کار مردانه» انجام دهند، در جامعه کار کنند یا همسران خود را خودشان انتخاب کنند و نیز افراد جوانی که تلاش می‌کنند که آنچه دوست دارند بپوشند و به موسیقی که علاقمندند گوش فرا دهند.

مثلا کمپین یک میلیون امضا، برای مبارزه با قوانین مردسالار در ایران، ابتدا با استفاده از روش‌های مقاومت اجتماعی غربی آغاز شد؛ روش‌هایی همچون برگزاری نشست‌ها، ترویج گفت‌وگو، تشخیص حامیان، جمع‌آوری امضا، و سازمان‌دهی نمایش‌های خیابانی با هدف معرفی این کمپین.

آن‌ها بروشورهایی تهیه و توزیع کردند، در خیابان با مردم چهره‌به‌چهره صحبت کردند و از آنان خواستند که به قوانین تبعیض‌آمیز به هر روش مسالمت‌آمیزی که می‌توانند، اعتراض کنند. این کمپین، یک ساختار، رهبر و رهبری سلسله‌مراتبی داشت.

با این حال به خاطر ساختار اجتماعی-سیاسی حکومت، برخورد‌ها و آزارهای مورد حمایت حکومت و محدودیت‌ها علیه این جنبش، زیر فشار حکومت اسلامی کمپین شکلی منحصر به فرد به خود گرفت.

وقتی دیگر تظاهرات خیابانی و تجمع‌های عمومی امن نبود و عده زیادی بازداشت و زندانی شدند، کمپین‌کننده‌ها فضاهای تازه‌ای برای جمع‌آوری امضا جستند. به خاطر بقای جنبش، این جنبش وادار شد ساختاری افقی به خود بگیرد.

کنش‌گران در جریان فعالیت‌های روزمره و بدون شبکه‌ای سازمان‌یافته یا رهبری رسمی، شروع کردند مطالباتشان را پیش ببرند و حکومت را به چالش بکشند.

تاکسی‌ها، فروشگاه‌ها، پارک‌ها، دانشگاه‌ها و آرایشگاه‌ها به فضاهای جدید برای جمع‌آوری امضا برای این کمپین تبدیل شد. زندان هم از جمله این فضا‌ها بود. در مقالاتی که یکی از زندانیان سابق نوشته است، زندان به عنوان فضای جدیدی توصیف شده که دسترسی به زنان را فراهم می‌کند که به حاشیه رانده شده‌اند.

ساختار سلسله‌مراتبی و رهبری کمپین یک میلیون امضا هم بی‌فایده شد. امضاجمع‌کنی بر کار داوطلبانه مبتنی شد. مردم از همه تیپ‌های سیاسی، اجتماعی، و پس‌زمینه‌های ایدئولوژیک می‌توانستند به این حرکت بپیوندند. این به پوایی و ساختاری منجر شد که در آن افراد می‌توانستند از پس‌زمینه‌ها و باورهای متفاوت به کمپین بپیوندند. این کمپین هیچ مکان رسمی برای فعالیت نداشت، و این به ساخته‌شدن فضاهای جدید به‌خصوص در فضاهای عمومی منجر شد.

به دلیل صورت‌بندی اجتماعی-مذهبی حکومت ایران، مقاومت در در جریان فعالیت‌های روزمره، بحث تساوی حقوق زن و مرد را دگرگون کرده است. از این رو، تلاش زنان علیه با مردسالاری و خود سازی زنان، باید از طریق حرکات جمعی غیرسازماندهی‌شده کنش‌گران با هدف دوباره‌سازی فردیت در سطح شخصی (میکرو) و سیاسی (ماکرو) باشد.

طبق گفته خانم خراسانی، یکی از فعالان حقوق زنان و از بنیانگذاران کمپین یک میلیون امضا، زنان و فمینیست‌هایی که برای تساوی حقوق زن و مرد تلاش می‌کنند، دیگر تاکیدشان بر روی ایدئولوژی نیست، بلکه بیشتر بر مقاومت در طول فعالیت‌های روزانه زنان در ایران تاکید دارند.

از نظر خانم خراسانی، کمپین یک میلیون امضا مثال برجسته‌ای از چنین ایده‌ای است.

آن‌ها انتخاب کرده‌اند که به دلیل شرایط اجتماعی-مذهبی و اجتماعی-سیاسی جایی که زندگی می‌کنند، از روش‌های متفاوتی استفاده کنند.

دیدگاه - لیلا موری

لیلا موری کاندیدای دکترای رشته مطالعات خاورمیانه- گرایش زنان در دانشگاه کلمبیای نیویورک، درباره واکنش‌ها به سخنان شادی صدر نوشته است.

مهمان هفته پیش برنامه پارازیت شادی صدر بود. هنوز یک سال از مقاله خانم صدر در مردمک با عنوان «چه فرقی است بین امام جمعه تهران و مردان ایرانی» نگذشته که این برنامه هم موجی از نوشته‌ها و انتقادات را برای او رقم زد.

در بعضی از نوشته‌ها و تحلیل‌ها شادی صدر نه تنها به عنوان سمبل مفهوم بی‌یال و دمی به نام «فمنیسم ایرانی» معرفی شد بلکه هدف موج جدیدی از تخطئه‌های شخصی قرار گرفت. بسیاری از منتقدانش او و جنبش زنان هم خود را نظریه‌پرداز فمینیسم و جنبش زنان دانسته‌اند.

در یکی از نمونه‌های اخیر در این خصوص علی افشاری از منظر خود در مقاله‌ای (که مشخص است حتی اطلاعات پایه‌ای درباره موج اول و دوم فمنیسم که به آن اشاره کرده ندارد) با دیدگاه تئوریک به نقد جنبش زنان پرداخته است.

نوک حمله ظاهرا به جمله‌ای بوده که شادی صدر در مصاحبه به کار برده است. این جمله در طول برنامه از طرف خانم صدر تصحیح شده است ولی همچنان به عنوان دستاویزی برای ادامه انتقاداتی که بیشتر بوی تخریب می‌دهند باقی مانده است؛ من از مردانی که خشونت می‌کنند متنفرم!

اینکه شادی صدر از مردانی که خشونت می‌کنند «خوشش نمی‌آید» و یا «متنفر است» به نظر خیلی‌ها برخورنده بوده است. حتی برخی تا به آنجا پیش رفته‌اند که این خوش نیامدن را مصداق «خشونت» برشمرده‌اند. یعنی به همین سادگی مسئله مهمی به نام خشونت علیه زنان مورد بی‌توجهی و چشم پوشی قرار می‌گیرد (که هدف اصلی شادی صدر هم در مقاله پارسال و هم در مصاحبه اخیرش بوده است) و به جایش کلمه «نفرت» از گروهی از مردان موضوع بحث و مباحثه و انتقاد از یک شخص می‌شود.

در مطلبی در همین زمینه و در جهت انتقاد از شادی صدر که در سایت رادیو زمانه چاپ شده از «مردانگی‌ای» صحبت شده که خشن بودن را جزیی از هویتش می‌داند و باید توسط فعالان جنبش زنان مورد توجه قرار بگیرد و درباره آن کاری شود.

بار‌ها فعالان جنبش زنان به نقش آموزش پرداختند اتفاقا در همین مصاحبه شادی صدر به نقش آموزشی که مردان فعال ضد خشونت می‌توانند ایفا کنند پرداخته است که به خاطر زمان کم برنامه به طور خلاصه مطرح شد.

برداشت من این بود که اگر مردانی هستند که فکر می‌کنند باید در این زمینه قدمی برداشت چرا خود اقدام به به پا کردن برنامه‌ها و کارزارها و کارگاه‌های آموزشی نمی‌کنند و از ابزارهایی که در اختیار دارند استفاده نمی‌کنند و فقط از فعالان جنبش زنان که امکانات محدودی دارند و همین تعداد محدودشان تحت فشار و سرکوب شدید بوده‌اند و هنوز هستند انتظار دارند که این بار را به دوش بکشند؟ به نظر من شاید چنین برداشت می‌شود که بحث خشونت فقط مشکل زنان و فعالان جنبش زنان است و آن‌ها به تنهایی باید فکری به حالش کنند و ما فقط بیرون گود نشسته‌ایم که عملکرد آن‌ها را به نقد بکشیم.

به گمان من اگر این افراد اعتقاد دارند که در جامعه تبعیض‌هایی وجود دارد و برای از بین بردن خشونت جنسی و جنسیتی باید همه آحاد جامعه همکاری کنند، خود آنها باید کاری کنند و همه کار خود را محدود به انتقاد و تخطئه فعالان زنان آن هم بعد از هر مصاحبه و یا هر نوشته نکنند. معتقدان به وجود تبعیض، یک نمونه از این همگرایی و همفکری را می‌توانستند قبل از این مصاحبه و درمناسبتی مثل روز جهانی زن نشان دهند.

به نظر می‌رسد که این تخطئه در درازمدت سودی به حال جامعه به طور کل و زنان به طور خاص نداشته باشد. گمان نمی‌رود که انتقاد کردن به خودی خود بدون توجه به گذشته و تاریخ و تجاربی که این زنان به جای گذاشته‌اند گره گشا باشد و نادیده‌ گرفتن فعالیت‌ها و تلاش‌هایی که امثال شادی صدر در ایران انجام داده‌اند و محدود کردن تاریخچه فعالیت‌های او به یک مقاله و مصاحبه کمکی به بهبود اوضاع برساند. و تقلیل دادن کل جنبش زنان به یک شخص و کوبیدن او به عنوان سمبل یک جنبش بعید به نظر می‌رسد که افراد را به هم نزدیک‌تر کند و یا کمک کند که بتوانیم با همفکری فکری به حال مشکلات کنیم.

به طور خلاصه اینکه، برداشت نگارنده این است که شادی صدر در گفته‌هایش در نظر داشت به خشونت علیه زنان چه روانی و چه فیزیکی و چه در خانه و چه در خیابان بپردازد و توجهات را به آن جلب کند و در بد‌ترین صورت ممکن می‌شود گفت استراتژی به کار برده توسط شادی صدر خوشایند برخی نیست و یا برخی جملاتی که به کار برد بسیار صریح بوده و برخی از افراد را آزرده کرده است (که البته می‌توان این سوال را مطرح کرد گه اگر همین کلمه تنفر را درباره نیروهای سرکوبگر توسط شخص دیگری به کار گرفته شود همچنان برخورنده خواهد بود؟ )

به نظر بسیاری از ما خشونت در همه فرم‌هایش نکوهیده است و همچنین فردی که مرتکب خشونت می‌شود قابل نکوهش. ولی گویا برخی از این جمله شادی و این خشونت علیه زنان، که شادی صدر از آن یاد می‌کند یک حمله شخصی برداشت کرده‌اند.

من درست نمی‌دانم که کل پیام یک شخص را در یک جمله خلاصه کنیم و کل تلاش‌های یک فرد و یک جنبش را به خاطر یک جمله مورد حمله‌ها و ترورهای شخصیتی قرار دهیم، و از کنار پیام اصلی، در این نوشته‌ها و گفته‌ها بگذریم و به جای نقد استراتژی یک شخص، او را متهم به بی‌سوادی و بی‌مایگی کنیم.
اگر واقعا برایمان خشونت و مبارزه با همه انواع آن مهم است به جای تخریب سعی کنیم نظرات سازنده داشته باشیم و خود جزیی از این سازندگی باشیم.

سحام نیوز، ارگان حزب اعتماد ملی، به نقل از «یک عضو خانواده کروبی» نوشت: تا این لحظه هیچ اطلاعی از وضعیت مهدی کروبی و فاطمه کروبی نداریم و بنا به شواهد قوی معتقدیم ایشان در منزل نبوده و به مکان نامعلومی منتقل شده‌اند.

این عضو خانواده کروبی که نامش فاش نشد، افزود: تا زمانی که به صورت حضوری با پدر و مادر در منزل ایشان دیدار نداشته باشیم، هر گونه خبر مبنی بر حصر خانگی ایشان و مواردی از این دست را تکذیب می‌کنیم.

روزنامه گاردین، نام شیرین عبادی را در فهرست ۱۰۰ زن موثر و فعال جنبش زنان به مناسبت هشتم مارس منتشر کرد.

کلمه نوشته است که با تحقیق و بررسی این ارگان خبری میرحسین موسوی، مشخص شده است که آقای موسوی و خانم رهنورد در خانه خود در بازداشت به سر می‌برند.

این وبسایت نوشته است: خانم رهنورد و آقای موسوی تا لحظه تنظیم خبر در بازداشت خانگی به سر می‌برند که بدینوسیله خبر انتقال و از منزل به بازداشتگاه تصحیح و از مخاطبان محترم عذر خواهی می‌شود.

کلمه در عین حال تاکید کرده است: وضعیت نگهداری این دو در منزل، با توجه به قطع کامل ارتباطات با دنیای خارج و سلب اختیار تردد از ایشان، چیزی فرا‌تر از حصر به معنای ممنوعیت تردد و خروج از منزل است و در واقع نوعی بازداشت خانگی است که تاکنون هیچ مرجع قانونی حاضر به موضع گیری و پذیرش مسئولیت رسمی این عمل غیر اخلاقی و غیر حقوقی نشده است.

ویدئوی منتسب به حضور امروز ۱۷ اسفند نیروهای انتظامی در تهران روی شبکه‌های اجتماعی

موتور جستجوی گوگل در صدمین سالگرد روز جهانی زن، طرح تصویرسازی شده‌ای با مضمون زنان به جای نشان گوگل قرار داد.

جرس خبر داده است که ششمین همایش بین‌المللی حقوق بشر دانشگاه مفید که قرار بوده اردیبهشت آینده برگزار شود، به علت «پاره‌ای مشکلات» تا اطلاع ثانوی معلق اعلام شد.

رئیس دانشگاه مفید، آیت‌الله موسوی اردبیلی است و وبسایت‌های نزدیک به معترضان، این تعلیق را واکنش حکومت به بیانیه انتقادی این روحانی درباره وضع موجود قلمداد کرده است.

عبدالکریم موسوی اردبیلی، مرجع تقلید منتقد دولت در قم، هفته گذشته در بیانیه‌ای تلویحا به حصر و بازداشت میرحسین موسوی و مهدی کروبی اعتراض کرده بود.

 دادستان تهران بار دیگر تاکید کرد که میرحسین موسوی و مهدی کروبی «در منازل خود حضور دارند و اخباری که درباره آنها ذکر می‌شود کذب است».

عباس جعفری دولت‌آبادی همچنین گفت که در اعتراض‌های ۲۵ بهمن فقط  ۲ نفر کشته شده‌اند و در پاسخ به سوال درباره فرد دیگری به نام تهرانچی که گفته شده دیگر قربانی اعتراض‌های آن روز بوده، گفت: کشته‌شدن فرد دیگر در این روز تکذیب می‌شود و طبق بررسی‌های به‌عمل‌آمده مشخص شد که این فرد در ۲۵ بهمن به طور عادی فوت کرده است.

وبسایت‌های نزدیک به معترضان، خبر از بازداشتگاه‌های غیرقانونی و نا‌شناسی داده‌اند که بازداشت‌شدگان اعتراض‌های اخیر به آنجا منتقل شده و مورد آزار قرار گرفته‌اند.

از جمله سحام‌نیوز از قول «یک فرزند شهید که در جریان اعتراضات دهم اسفند دستگیر و نزدیک به ٢۴ساعت در بند نیروهای سپاه بود»، نوشته است که در بازداشتگاهی در اتوبان آهنگ، او را ضرب و شتم و در یک شبانه‌روز، سه بار کاملا عریان کرده‌اند.

این وبسایت از قول او نوشته است افرادی که در این بازداشتگاه بوده‌اند، به معترضان بازداشت‌شده گفته‌اند: «فکر کردی کهریزک دروغه؟! فکرنکنی کهریزک دروغ بوده. همین کار رو با شما می‌کنیم تا آدم بشید!»

وبسایت آینده در یادداشتی، کنار رفتن آیت‌الله هاشمی رفسنجانی از ریاست مجلس خبرگان رهبری را «بهترین خیر» بر شمرده است چون او فرصت پیدا می‌کند «با فراغ بال بهتر و فکری راحت‌تر بدور از فشارهای وارده، به جنگ و نبرد با این جریان منحرف برود و کار این جریان افراطی را با دستان پرتوان خود یکسره کند».

رئیس اتحادیه بین‌المجالس در نامه‌ای به علی لاریجانی، رئیس مجلس شورای اسلامی ایران، از بازداشت یا حصر مهدی کروبی، رئیس اسبق مجلس و همسرش ابراز نگرانی کرد.

به نوشته وبسایت این سازمان بین‌المللی که از نمایندگان مجالس کشورهای جهان تشکیل شده، رئیس اتحادیه بین‌المجالس از لاریجانی خواست اطمینان حاصل کند که آقای کروبی از حقوق قانونی خود برخوردار است.

شورای فعالان ملی‌مذهبی در بیانیه‌ای خوساتار آزادی سریع میرحسین موسوی و مهدی کروبی و همسرانشان از «زندان غیرقانونی» شد.

در این بیانیه، زندانی‌کردن رهبران جنبش سبز یک «بازی خطرناک با مصالح و منافع ملی» بر شمرده شده و آمده است: این اقدام برخلاف اصول مصرح قانون اساسی از جمله اصل ۲۲ مبنی بر مصون بودن جان و مال و مسکن اشخاص از تعرض، اصل ۳۳ مبنی بر ممنوعیت اجبار به اقامت در محلی بدون حکم قانون، اصل ۳۶ مبنی بر حکم به مجازات و اجرای آن از طریق دادگاه صالح، اصل ۳۷ مبنی بر برائت افراد پیش از محکومیت در دادگاه، و اصل ۳۹ مبنی بر ممنوعیت هتک حرمت اشخاص است.

سخنگوی وزارت خارجه ایران امروز درباره اعتراض دولت‌های غربی به ناپدیدشدن یا بازداشت خانواده‌های موسوی و کروبی، گفت: برخی کشورهای غربی با توجه به تحولات شمال آفریقا و خاورمیانه تلاش می‌کنند تا اتفاقات این کشور‌ها را شبیه آنچه که در کشورهای مستقل همچون ایران اتفاق می‌افتد نسبت دهند.

رامین مهمان‌پرست گفت: کشورهای حامی دموکراسی غربی تلاش می‌کنند که با ایجاد موج مصنوعی صدای اکثریت مردم را نشوند.

در پی ادامه بازداشت و بی‌خبری از وضعیت و سرنوشت راهبران جنبش سبز، نامه‌ای سرگشاده با امضای «جمعی از دانشجویان و شاگردان زهرا رهنورد» منتشر شده که در آن ضمن ابراز تاسف از «ربایش و بازداشت» خانم رهنورد، آمده است: ما شاگردان زهرا رهنورد، از مسوولانی که غیرمسوولانه دست به این رفتار زشت و ناعادلانه زدند، می‌خواهیم زود‌تر استادمان را به ما بازگردانند و در این سرقت هنری، آبروی نداشته خود را بیش از این نبرند.

در هم‌زمانی اعتراض‌های «جنبش سبز» با روز جهانی زنان، ۸ مارس، پوسترهایی روی شبکه‌های اجتماعی منتشر شده است که برخی از آنها را در ادامه می‌بینید.

جمعی از فعالان جنبش زنان با انتشار بیانیه‌ای  به مناسبت فرا رسیدن روز جهانی زن، ضمن تاکید بر حقوق برابر خود، اعلام کرده‌اند که در پی درخواست شیرین عبادی و برای ابراز همبستگی با «زنان و مردانی که صدایشان برای آزادی ودموکراسی در خیابان‌های شهر جاری است»، روز ۱۷ اسفند «هم‌دوش با برادران هم‌وطن خود» به خیابان‌ها خواهند آمد.

جمعیت «مادران پارک لاله» نیز با انتشار بیانیه‌ای اعلام کردند که روز ۱۷ اسفند برای همبستگی با جنبش اعتراضی مردم ایران به خیابان‌ها خواهند آمد.

علاوه براین، گروه «اتحاد زنان برای آینده خاورمیانه»که با ترکیبی از زنان فمینیست از نقاط مختلف خاورمیانه کار خود را آغاز کرده، از زنان این منطقه خواسته است که روز سه‌شنبه به خیابان‌ها بیایند و برای بیان آرمان‌های برابری‌خواهانه خود دست به راه‌پیمایی بزنند.

در ادامه اعتراض‌هایی که پس از ۲۵ بهمن در ایران از سر گرفته شد، گروه‌هایی از معترضان اعلام کرده بودند که سه‌شنبه ۱۷ اسفند نیز به خیابان‌های تهران و شهرهای دیگر ایران می‌آیند.

فردا، ۸ مارس، صدمین سالگرد روز جهانی زن است. هفته گذشته شیرین عبادی، در بیانیه‌ای از معترضان خواسته بود فردا سه‌شنبه ۸ مارس برابر با ۱۷ اسفند، زنان ایرانی را در دستیابی به «حقوق برابر» تنها نگذارند.

برنده ایرانی جایزه صلح نوبل در این بیانیه با تاکید بر اینکه «دسترسی به حقوق برابر»، مستلزم «اصلاح موادی از قانون اساسی» است، نوشته است: نباید اجازه داد که به بهانه بروز بحران سیاسی و یا پرهیز از تفرقه باز هم خواسته‌هایمان را نادیده بگیرند.

اردشیر امیر ارجمند، مشاور ارشد میرحسین موسوی نیز در نشست خبری‌اش، با اشاره به دعوت گروه‌ها برای تجمع اعتراضی هم‌زمان با روز جهانی زن گفت: «جنبش سبز و شبکه‌های زنان بر یکدیگر تاثیرگذار بوده‌اند و طبیعتا حامی هم هستند، در نتیجه اگر در هشتم مارس اقدامی از سوی فعالان جنبش زنان طرح‌ریزی شود مردم با قرارگیری در کنار آن‌ها از اصل برابری‌خواهی حمایت خواهند کرد».

پس از آن «شورای هماهنگی راه سبز امید» در پنجمین بیانیه خود، اعلام کرد: روز سه‌شنبه ۱۷ اسفند (۸ مارس) فرصت دیگری برای پیوند «روزجهانی زن» با جنبش سبز مردم ایران در پیگیری مطالبات جامعه زنان ماست. از این رو شورای هماهنگی راه سبز امید همراهی و همگامی خود را با برنامه های فعالان و نهادهای حوزه زنان برای پاسداشت این روز اعلام می‌نماید.

خبر - مردمک

برخی از فعالان جنبش زنان به مناسبت سالگرد اعلام مشروطیت نشستی برگزار کردند و در آن بر مبارزه برای رسیدن به دموکراسی و برابری تاکید کردند.

سومين نشست «هم‌گرايی سبز جنبش زنان ايران» با حضور مادران قربانيان حوادث پس از انتحابات، همسران زندانيان سياسی و فعالان جنبش زنان به مناسبت يک‌صدمين سالگرد اعلام مشروطيت در تهران برگزار شد.

در این نشست که روز 14 مرداد برگزار شد، بیانیه همگرایی سبز جنبش زنان خوانده شد که در آن بر تاثیرگذاری زنان بر جنبش‌های بزرگ اجتماعی و موکراسی‌خواهی تاکید می‌شد.

خانم رهنورد، استاد دانشگاه و فعال جنبش زنان که در این نشست حضور داشت، با اشاره به دو جبهه فعال جنبش زنان در ایران از لزوم برقراری رابطه جنبش سبز با توده زنان و رابطه با زنان خارج از کشور سخن گفت.

همچنین خانم رهنورد، همسر میرحسین موسوی بر مبارزه با قوانین «قیم مآبانه» و مبارزه برای دموکراسی و قانون‌گرایی تاکید کرد.

پروین فهیمی، مادر سهراب اعرابی، یکی از جان‌باختگان حوادث خرداد 88 در سخنان خود گفت که دوست دارد شاهد روزی باشد که قاتل فرزندش به کشتن او اعتراف و طلب بخشش کند.

او گفت که در صورت آشکار شدن حقایق حاضر است قاتل پسرش را ببخشد، چرا که اعتقاد دارد با خشونت نمی‌توان به جایی رسید.

زهره تنکابنی، شهلا لاهیجی، نوشین احمدی خراسانی، ژیلا بنی یعقوب، فخرالسادات محتشمی‌پور، پرستو سرمدی، مینو مرتاضی و فاطمه گوارایی سایر گویندگان این نشست بودند.

ژیلا بنی‌یعقوب، همسر بهمن احمدی‌امویی که در زندان اوین دست به اعتصاب غذا زده است، در سخنان خود به 25 زندانی سیاسی زن در زندان اشاره کرد که علاوه بر مشکلات مردان با مسائل مضاعف دیگری هم روبه‌رو هستند.

این روزنامه‌نگار گفت از آن‌جا که این زندانیان به طور پراکنده نگهداری می‌شوند امکان کمتری برای اعتراض جمعی دارند.

زنان حاضر در این نشست از زندانیان خواستند که اعتصاب غذای خود را بشکنند و به مسئولان زندان هشدار دادند که وقوع هر گونه حادثه ناگوار احتمالی برای زندانیان، برعهده آنان است.

فاطمه راکعی، شاعر معاصر نیز در این نشست شعری که برای مادران صلح سروده بود قرائت کرد.

نشست اول فعالان جنبش زنان در اسفند ماه گذشته و به مناسبت روز زن و دومین نشست آن‌ها نیز در فروردین ماه سال جاری برگزار شده بود.

حرکت زنان مخالف در ایران

اولین انجمن زنان در دوران مشروطیت به طور مخفی شکل گرفت و عمدتا در قالب جنبش و مبارزات ملی‌گرایانه ایران بود.

پس از انقلاب مشروطیت انجمن‌های مستقل با هدف دستیابی به حقوق زنان تشکیل و نشریاتی نیز منتشر شد.

در دوره سلطنت رضاشاه نشریات و سازمان‌های مستقل زنان تعطیل و سازمان‌های عمدتا دولتی در این زمینه تاسیس شدند.

در سال‌های 1320 تا 1331 جنبش زنان مجددا احیا شد و امکان تشکیل برخی سازمان‌های مستقل‌تر فراهم گردید. این تجدید حیات محدود در سال‌های حکومت محمد‌رضا شاه از بین رفت و فعالیت زنان در کنترل دولت قرار گرفت.

زنانی که در این دوران علیه حکومت شاه مبارزه می‌کردند در قالب گروه‌های مختلف سیاسی به فعالیت خود ادامه دادند.

در دوران انقلاب اسلامی در سال 1357 زنان در کنار مردان به مبارزه با حکومت سلطنتی پرداختند و فعالانه مشارکت کردند اما خواسته و شعار آن‌ها محوریت زنانه نداشت. جنبش زنان بخشی از جنبش بزرگی بود که آحاد جامعه را در برگرفته بود.

پس از انقلاب ده‌ها انجمن و گروه زنان در نهادهای دولتی و خصوصی و در دانشگاه‌ها بوجود آمد که عمدتا به دلیل محدودیت‌های مختلف تعطیل شده یا به کار خود پایان دادند.

مبارزه زنان در سی‌ویک سال گذشته عمدتا آرام بوده و زنان بسیاری توانسته‌اند با وجود محدودیت‌های بسیار به جرگه پزشکان، نخبگان، اساتید دانشگاه، روزنامه‌نگاران و مدیران ارشد بپیوندند و حتی در دانشگاه‌ها بیش از نیمی از ظرفیت دانشجویی را به خود اختصاص دهند.

زنان در سال‌های گذشته بدون آن‌که سازمان یا نهادی به عنوان متولی رسمی در اختیار داشته باشند نه تنها در کنار مردان به تلاش برای مطالبات سیاسی و اجتماعی پرداخته‌اند، بلکه تلاش کرده‌اند با شناخت هویت جنسی خود خواسته‌های خاص خود را نیز مطرح کنند.

کمپین یک میلیون امضا، تشکیل سایت «تغییر برای برابری» از سوی برخی فعالان زن، تشکیل گروه «مادران عزادار» یا «مادران صلح» بخشی از تلاش‌های زنان در سال‌های اخیر بوده است.

در یک سال گذشته زنان حضوری فعال در تجمع‌ها و تظاهرات مخالف دولت داشتند و برخی از آنها  بازداشت شدند. بسیاری از زنان هم موفق شدند از نهادها و سازمان‌های مختلف بین‌المللی به دریافت جوایز و نشان افتخار یا شجاعت نائل شوند.

در جدیدترین حرکت زنان می‌توان به اعتصاب غذای خانواده‌ها و به طور خاص مادرانی اشاره کرد که فرزندان آن‌ها در زندان اوین در اعتصاب غذا بسر می‌برند.

خبر - مردمک

زهرا رهنورد که به دیدار جمعی از فعالان سیاسی و حزبی کرج رفته بود، گفت که بخشی از حاکمیت فعلی، زنان را تهدیدی جدی برای خود تلقی می‌کند.

زهرا رهنورد معتقد است بخشی از نظام فعلی جمهوری اسلامی، زنان را تهدیدی جدی برای خود تلقی می‌کند.

رییس سابق دانشگاه الزهرا که به دیدار جمعی از فعالان سیاسی و حزبی کرج رفته بود، با اشاره به «سرکوب، شکنجه و ترور شخصیت» زنان گفت که زنان در معرض «فشار بی‌سابقه‌ای» قرار دارند. 

به گفته خانم رهنورد، این رفتار حاکمیت، مردان شرافتمند ایرانی را متأثر می‌کند و بر پافشاری آنان بر دموکراسی و آزادی‌خواهی خواهد افزود.

همسر میرحسین موسوی، نامزد معترض به انتخابات ریاست‌جمهوری 88، با اشاره به فرا رسیدن ایام شعبانیه، جامعه موعود شیعیان را «جامعه‌ای مدنی که زنان و مردان در تساوی و آزادی به سر می‌برند» معرفی کرد.

خانم رهنورد در توصیف این برابری گفت که طبق روایات مذهبی در زمان حضور آخرین امام شیعیان، زنان به چنان رشدی می‌رسند که در خانه هم به اجتهاد خواهند پرداخت.

زهرا رهنورد که به همراه میرحسین موسوی در این دیدار حضور یافته‌ بود، در بخش دیگری از سخنانش در اشاره به رابطه جنبش سبز با جنبش زنان تاکید کرد که تحقق آرمان‌های بلند جنبش سبز، بدون حضور زنان و توجه به مطالبات آنان میسر نخواهد بود.

پیگیر مطالبات زنان در حوادث پس از انتخابات

زهرا رهنورد که برای اولین در تاریخ سیاسی ایران پس از انقلاب به همراه همسرش آقای موسوی در کمپین‌های انتخاباتی حضوری فعال داشت، پیش از این نیز از سیاست‌های تبعیض‌آمیز جمهوری اسلامی علیه زنان انتقاد کرده بود.

او در پیامی که به مناسبت هشت مارس منتشر کرد، با تأکید بر خواسته زنان در رفع قوانین تبعیض‌آمیز گفته بود که در «قوانین واپس‌گرا» زن به عنوان جنس دست چندم تلقی می‌شود.

خانم رهنورد از طرح قانون چندهمسری در مجلس شورای اسلامی نیز انتقاد کرده و گفته بود: در این دنیای مدرن و پیچیده، فهرست شگفت‌انگیزی پیش روی ماست‌، مالامال از ظلم و تبعیض و بی‌عدالتی. به بهانه حمایت از خانواده ، قانون چند همسری مطرح می‌شود.

رئیس سابق دانشگاه الزهرا در مراسمی که به مناسبت هشت مارس در دفتر میرحسین موسوی برگزار شده بود، جنبش زنان ایران را «یکی از جنبش‌های سازنده جنبش سبز و سرشار از خرد و اندیشه» بر شمرد.

این هنرمند ایرانی در اعتراض به اعدام پنج نفر در اردیبهشت‌ماه امسال که شیرین علم هولی نیز جزو آنان بود، ضمن محکوم کردن روند دادرسی آن‌ها گفته بود که این‌گونه زن‌کشی‌ها، به این معناست که حاکمیت بالاخره به مطالبه رفع تبعیض تن داده، اما این بار از طریق ظلم بالسویّه! با اعمال زندان، شکنجه، بازجویی، احضار و اعدام، به‌طور مساوی برای زنان و مردان.

زهرا رهنورد که بارها در حوادث پس از انتخابات، خواستار اصلاح قوانین تبعیض‌آمیز شده است، در بیانیه‌ای که به مناسبت سی‌ام خرداد‌ماه و سالگرد کشته شدن ندا آقا‌سلطان و دیگرانی که بعد از 22 خرداد 1388 در راه «جنبش سبز» کشته شدند، صادر کرد؛ پایداری زنان را عامل موقعیت امروزی جنبش سبز دانسته است.

خبر - مردمک

بیش از 600 نفر از فعالان جنبش زنان برای پنجمین سالگرد 22 خرداد، «روز همبستگی جنبش زنان ایران» بیانیه‌ای منتشر کردند و خواستار پایان دادن به بازداشت و مجازات غیرقانونی همه فعالان مدنی به‌ویژه فعالان زن در بند و تساوی جنسیتی در کلیه قوانین ایران شدند.

بیش از 600 نفر از فعالان جنبش زنان برای پنجمین سالگرد 22 خرداد با عنوان «روز همبستگی جنبش زنان ایران» با انتشار بیانیه‌ای، خواهان پایان دادن به بازداشت و مجازات غیرقانونی همه فعالان مدنی به ویژه فعالان زن و برابری جنسیتی در همه قوانین ایران شدند.

در این بیانیه که پس از دهمین انتخابات ریاست جمهوری بیشترین شمار امضا کنندگان را پای خود دارد، نوشته شده است که 22 خرداد، یادآور تلاش جنبش زنان برای بازگشت به خیابان‌ها، بیان صریح و ملموس مطالبات زنان و دعوت از همه اقشار جامعه برای همراهی در پیگیری آن است.

اولین اعتراض‌ها به «نادیده گرفتن حقوق زنان در قانون اساسی» توسط مدافعان حقوق زنان پیش از انتخابات ریاست‌ جمهوری سال 84 در مقابل دانشگاه تهران شکل گرفت و دومین سالگرد این اعتراض‌ها در سال 85 با فراخوان گسترده در میدان هفت تیر شهر تهران انجام شد که سرکوب و بازداشت بیش از 70 تن از زنان و مردان فعال این جنبش را به دنبال داشت.

در بیاینه فعالان جنبش زنان تصریح شده است: نتیجه این اعتراضات در 22 خرداد سنگ بنایی شد برای کمپین یک میلیون امضا در سراسر ایران برای همراهی همه اقشار اجتماعی در مسیر برابری جنسیتی که دستاوردش جز تغییراتی محدود در قوانین ارث و دیه، تبدیل شدن موضوع قوانین نابرابر به بحثی هر روزه بوده است.

فعالان جنبش زنان، در بیانیه خود با اشاره به سالگرد انتخابات ریاست جمهوری که به بیان آنها «جنبش دموکراسی خواهی در آن جانی دوباره گرفت»، تاکید کرده‌اند که بسیاری از فعالان حقوق زنان و زنان روزنامه نگار، دانشجو، فعال حقوق قومی یا صنفی همچون مردان به جرم آزادی‌خواهی مجازات شدند.

همچنین در این بیانیه آمده است: «عالیه اقدام دوست» تا کنون، یک سال و 6 ماه از سه سال حبس خود را به اتهام شرکت در تجمع 22 خرداد 85 می‌گذراند و دو سال حبس تعلیقی «بهاره هدایت» به اجرا درآمده است که هر دو از فعالان حقوق زنان هستند.

آسیه امینی، پروین اردلان، شادی صدر، عشا مومنی، مریم حسین خواه، محبوبه عباسقلی‌زاده، سمیه رشیدی، مهرنوش اعتمادی از امضا کنندگان این بیانیه هستند.

مسایل زنان بخش عمده بحران در ایران

پیش از این، در 30 دی سال گذشته جمعی از فعالان حقوق زنان در بیانیه‌ای پنج ماده‌ای ضمن تاکید بر خواسته‌های عمومی شامل «آزادی انديشه، بيان، تشکل و اجتماعات»، «لغو مجازات اعدام و شکنجه» و «آزادی بی‌قيد و شرط و فوری تمام زندانيان سياسی»، مهمترین خواسته‌های خود را برای حل مسایل زنان که به باور آنها بخشی از «بحران» جاری است، بیان کردند.

آنها با انتقاد از «بی‌توجهی به زنان و خواسته‌های آنها» در بیانیه‌های میرحسین موسوی، مهدی کروبی و نیز بیانیه پنج روشنفکر از جمله، اکبر گنجی، عطاءالله مهاجرانی، محسن کدیور، عبدالکریم سروش و عبدالعلی بازرگان ، تاکید کردند که پس از انتخابات در هیچ یک از بیانیه‌ها و اعلام مواضع این افراد، به خواسته‌های زنان توجهی نشده است.

پس از آن‌ که فعالان جنبش زنان نسبت به نادیده گرفته شدن خواسته‌های زنان در کشور توسط نامزدهای اصلاح‌طلب انتخابات اعتراض کردند، زهرا رهنورد، همسر میرحسین موسوی در آستانه روز جهانی زن نسبت به نقض حقوق زنان در کشور اعتراض کرد.

وی روز 20 اسفند سال گذشته درمورد «نسبت جنبش سبز با مطالبان زنان» اعلام کرد که در مورد مطالبات آزادی‌خواهانه، عدالت‌طلبانه، دمکراسی‌خواهی و قانون‌گرایی، مطالبات جنبش مردمی سبز و مطالبات زنان یکی است.

فعالان جنبش زنان در فروردین 89 دومین نشست همگرایی سبز جنبش زنان را با حضور زهرا رهنورد و زنان فعال طیف‌های مختلف فکری برگزار کردند.

در ویدئویی که نوشین احمدی خراسانی منتشر کرده است. پیش از این اولین گردهمایی زنان همزمان با هشتم مارس روز جهانی زن برگزار شده بود.

خبر - مردمک

دولت سوئد اعلام کرد که پروین اردلان، روزنامه نگار و فعال جنبش زنان می تواند دو سال در این کشور زندگی کند.

دولت سوئد موافقت خود را با اعطای پناهندگی دوساله به پروین اردلان، روزنامه نگار و فعال سرشناس حقوق زنان در ایران اعلام کرده است.

به گزارش خبرگزاری فرانسه، فردریک ایلگ وابسته فرهنگی شهر مالمو سوئد اعلام کرد، پروین اردلان که در ایران به چند سال زندان محکوم شده، پیشنهاد ما را پذیرفته است و می تواند از پایان ماه مارس به مدت دو سال به عنوان تبعیدی در سوئد زندگی کند. آقای ایلگ گفت که نمی داند  خانم اردلان قبل از اقامت در سوئد، در کجا زندگی خواهد کرد.

به گزارش فرانس پرس، خانم اردلان در چهارچوب شبکه پناهندگان شهرهای بین المللی(ICORN) به شهر مالمو در سوئد دعوت شده و به مدت دو سال در منزلی که برای او تعیین شده و آدرس آن پنهان خواهد ماند، اقامت خواهد کرد.

در بیانیه شهرداری شهر مالمو سوئد ذکر شده که خانم اردلان در مدت این دو سال می تواند با مقرری مالی‌ای که برای او تعیین شده، آزادانه به فعالیت هایش در زمینه حقوق بشر ادامه دهد.

پروین اردلان، روزنامه نگار و مدافع حقوق زنان در ایران، از پایه‌گذاران مرکز فرهنگی زنان و از اعضای اولیه کمپین یک میلیون امضاء برای تغییر قوانین تبعیض‌آمیز جنسی است. او که سردبیر نشریه‌ اینترنتی تریبون فمینیستی ایران و عضو تحریریه مجله اینترنتی زنستان، ارگان‌های تعطیل شده‌ مرکز فرهنگی زنان بوده، در حال حاضر عضو تحریریه سایت تغییر برای برابری است.

خانم اردلان که چندی پیش از ایران خارج شده، هفته قبل، جایزه خبرنگار شهروند اینترنتی گوگل و جایزه سازمان گزارشگران بدون مرز را طی مراسمی در شهر پاریس دريافت کرد. این جایزه در آغاز روز جهانی مبارزه با سانسور اینترنتی، از میان 5 نامزد دیگر، به خانم اردلان برای سایت تغییر برای برابری تعلق گرفت. پروین اردلان که این جایزه را از دست ژان ماری کلمبانی روزنامه‌نگار معروف فرانسوی دریافت کرد، آن را به همه‌ روزنامه‌نگارانی تقدیم کرد که در راه مبارزه‌ برای آزادی بیان در ایران قربانی شده‌ و به زندان رفته‌اند.

پروین اردلان پیش از این در سال 2007 به خاطر فعالیت‌هایش برای کسب آزادی زنان در ایران، برنده جایزه ويژه بنیاد اولاف پالمه در سوئد شد اما مقامات امنیتی ایران، مانع از خروج او از کشور و شرکت در مراسم دریافت این جایزه شدند.

به گزارش خبرگزاری فرانسه، پیر شوری، رییس بنیاد اولاف پالمه در سوئد از خبر اعطای پناهندگی دولت سوئد به خانم اردلان ابراز خوشحالی کرد و گفت: باعث خوشوقتی است که می بینم به کارهای ایشان توجه می شود و من یقین دارم که پروین اردلان می تواند هم در زندگی فرهنگی شهر مالمو مشارکت کند و هم به گسترش فعالیت هایش در زمینه دفاع از حقوق بشر در ایران بپردازد.

جایزه اولاف پالمه هرساله به افتخار اولاف پالمه، نخست وزیر و رهبر حزب سوسیال دمکراسی سوئد که در سال 1986 ترور شد، به مدافعان حقوق بشر در سراسر جهان تعلق می گيرد.
این جایزه که ارزش نقدی آن 54 هزار یورو است، در سال گذشته به طور مشترک به کوفی عنان، دبیرکل وقت سازمان ملل متحد و مسعاد محمدعلی، وکیل مبارز سودانی که برای دفاع از حقوق بشر و استقرار صلح و امنیت تلاش‌های مستمری داشته‌اند، تعلق گرفت.
 

خبر - مردمک

زهرا رهنورد، استاد دانشگاه تهران، گفت که برای به‌دست آوردن آرمان‌های رفع تبعیض علیه زنان، احزاب و جنبش‌های زنان باید «مصمم و جداگانه» فعالیت کنند

زهرا رهنورد، استاد دانشگاه تهران، گفت که برای رسیدن به آرمان‌های رفع تبعیض علیه زنان، احزاب و جنبش‌های زنان باید «مصمم و جداگانه» فعالیت کنند.

خانم رهنورد، در مصاحبه با پایگاه اینترنتی کلمه ، نزدیک به میرحسین موسوی کاندیدای معترض به نتایج انتخابات ریاست جمهوری، درمورد «نسبت جنبش سبز با مطالبان زنان» اعلام کرد که در مورد مطالبات آزادی‌خواهانه، عدالت‌طلبانه، دمکراسی‌خواهی و قانون‌گرایی، مطالبات جنبش مردمی سبز و مطالبات زنان یکی است.

به گمان خانم رهنورد انقلاب‌های جهانی مانند انقلاب فرانسه الگویی برای آرمان‌های زنان ایرانی نیستند و زنان برای مساوات‌های جنسیتی و حقوقی باید فعالیت‌هایی متفاوت از جنبش‌های دموکراتیک داشته باشند.

دیه، قضاوت، حضانت، چند همسری، قوانین طلاق و تابعیت مواردی هستند که خانم رهنورد به عنوان مقوله‌های مساوات‌طلبی نام برد.

همسر میرحسین موسوی درمورد «وظیفه دولت درمورد حقوق زنان» با تاکید بر این که «این دولت نامشروع است»، گفت که اما چون مراحل تنفیذ انجام شده دولت باید به وظایفش عمل کند و بر اجرای لایحه ضد زن اصرار نکند.

پس از آن‌که فعالان جنبش زنان نسبت به نادیده شدن خواسته‌های زنان در کشور توسط نامزدهای اصلاح‌طلب انتخابات اعتراض کردند، خانم رهنورد برای دومین بار از حقوق زنان سخن گفته است. وی در آستانه روز جهانی زن نسبت به نقض حقوق زنان در کشور اعتراض کرد.

فشار دولت به مجلس برای تصویب لایحه ضدزن

خانم رهنورد درمورد دلیل تلاش برخی نمایندگان برای تصویب لایحه حمایت از خانواده و قانونی شدن چند همسری مردان، این تلاش را «خواست ارتجاعی دولت واپس‌گرا و خشونت‌جو» نامید.

وی از تلاش برخی برای قانونی شدن لایحه حمایت از خانواده به عنوان «یک جریان وابسته به گروه فشار سرکوبگر» نام برد که به گفته وی «قتل‌های زنجیره‌ای می‌کردند، تهمت می‌زدند و مخالفان را در مجامع کتک می‌زدند.»

این استاد دانشگاه تصریح کرد که این جریان «با در دست داشتن اتوریته در مقام اعمال نظر و عمل خود به صورت دل‌بخواه‌شان هستند.»

خانم رهنورد تاکید کرد: «در مجموع من معتقدم این دولت است که به مجلس فشار می‌آورد تا این لوایح ضد زن را تصویب کند.»

دفاع از قانون اساسی

خانم رهنورد با تاکید بر این‌که «روشنفکری و هنرمندی پیشه او است»، گفت: «من در انتخابات حضور فعال پیشه کردم تا از وجوه مغفول قانون اساسی ، آزادی‌ها ، قانون‌گرایی و دمکراسی دفاع کنم و باز هم این مطالبات را پی‌گیری می‌کنم.»

وی درمورد حمله فیزیکی روز 22 بهمن و اتهام‌ها علیه خود، گفت که چون زندانی کردن او برای‌شان سودی ندارد، سعی می‌کنند او را در قلمرو رسانه‌ها شکنجه دهند.

رئیس اداره سیاسی سپاه پاسداران در 16 بهمن 88 گفته بود: «شیرین عبادی یک بهایی صهیونیست است و زهرا رهنورد فردی با همان اعتقادات ولی پوشیده است.»

یدالله جوانی در تحلیل فیلم انتخاباتی موسوی گفته بود که حضور زهرا رهنورد در كنار موسوی این تصور را ایجاد می‌كند كه پس از پیروزی موسوی، او معاون اول خواهد شد.

انتظارات جنبش سبز

خانم رهنورد گفت که آزادی روزنامه‌ها، زندانیان، تبدیل زندان‌ها به فرهنگسرا و آزمایشگاه‌های علمی، برآورده شدن مطالبات زنان و کارگران و معلمان و ایجاد زمینه‌های اشتعغال، ازدواج و تحصیل از انتظارات جنبش سبز از رژیم است.

این استاد دانشگاه تاکید کرد: «مهم این است که کار درست انجام شود. به دست هر کس که شد مهم نیست.»