ویدئوی شاهدی در تهران که از برخورد نیروی انتظامی با مردم حکایت دارد؛ بر شبکه‌های اجتماعی قرار گرفته و گفته می‌شود که فضای شهر را در روز ۱۷ اسفند نشان می‌دهد.

خبر - مردمک

شاخه زنان جبهه مشارکت ایران اسلامی به مناسبت روز عید غدیر، بیانیه‌ای صادر کرد و در آن خواستار آزادی زنان زندانی سیاسی در ایران شد. زهرا رهنورد نیز در بیانیه‌ای دیگر، خواستار توقف خشونت سیاسی با مردم و از جمله زنان شد.

شاخه زنان حزب مشارکت ایران اسلامی به مناسبت روز عید غدیر، بیانیه‌ای صادر کرد و در آن خواستار آزادی زنان زندانی سیاسی در ایران شد. زهرا رهنورد نیز در بیانیه‌ای دیگر، خواستار توقف خشونت سیاسی با مردم و از جمله زنان شد.

کمیسیون و شاخه زنان این حزب عمده اصلاح‌طلب در بیانیه خود، مهم‌ترین دستاوردهای انتخابات ریاست جمهوری سال گذشته را پر شدن زندان‌ها از زندانیان سیاسی «به اتهام‌های واهی و ساختگی» دانسته است.

به گزارش پایگاه خبری «نوروز» وابسته به حزب جبهه مشارکت ایران اسلامی، در بیانیه شاخه زنان این حزب آمده است: بازداشت‌ها و اقدام‌های غیرقانونی، بی‌اخلاقی‌ها و بی‌حرمتی‌های اعمال شده بر زندانیان و خانواده‌های آنها صفحه‌های کتاب تاریخ معاصرکشور را به زشتی و پلشتی آلوده اما در این میان وضعیت زنان زندانی بیش از سایر عزیزان دربند موجب نگرانی و تالم است.

شاخه زنان جبهه مشارکت ایران در ادامه این بیانیه از مسئولان قضائی ایران پرسیده است که این بی‌حرمتی‌ها، قانون شکنی‌ها و خشونت‌های کینه‌توزانه قرار است تا کی ادامه داشته باشد؟ همچنین در این بیانیه از قوه قضائیه سوال شده که تا چه مدت قرار است «زنان از درون کاشانه‌های گرم و محل کار و زندگی خود به سردخانه انسان‌کش منتقل شوند و دختران از سر کلاس‌های درس دانشگاه به ستم راهی سلول‌های انفرادی شوند که اینک محل تصفیه حساب خشونت طلبان بی‌منطق و کینه‌توزی‌های بی‌اعتقادان است؟»

در این بیانیه از مسئولان قضائی خواسته شده که عید غدیر را بهانه کنند و زندانیان چون نسرین ستوده، هنگامه شهیدی و نازنین خسروانی را هر چه زودتر آزاد کنند.

همچنین 44 عضو «سازمان تبادل آزادی بیان» نیز با انتشار بیانیه‌ای به مناسبت «روز جهانی رفع خشونت علیه زنان»، از دولتمردان ایران خواسته‌اند که روزنامه‌نگار زن زندانی در ایران را آزاد کنند و از خشونت علیه آنان دست بردارند.

نامه سرگشاده رهنورد به رئیس قوه قضائیه

در همین حال پایگاه خبری کلمه که اخبار میرحسین موسوی از رهبران مخالف دولت را منتشر می‌کند، در گزارشی اعلام کرد که زهرا رهنورد نیز نامه سرگشاده‌ای خطاب به صادق لاریجانی، رئیس قوه قضائیه نوشته است و خواستار رفع خشونت علیه زنان زندانی و فعال سیاسی شده است.

زهرا رهنورد، رئیس سابق دانشگاه الزهرا و از منتقدان حکومت، به مناسبت همزمانی روز عید غدیر با روز مبارزه با خشونت علیه زنان (25 نوامبر)، با انتشار نامه سرگشاده‌ای به رئیس قوه قضائیه ایران، به خشونت سیاسی حکومت علیه مردم به ویژه زنان ایران، اعتراض کرد.

او در بیانیه‌اش نوشت که ایران به « زندانی بزرگ با شنودها و تعقیب‌ها و مراقبت‌ها و محیط سرتاسر پلیسی تبدیل شده است».

همسر میرحسین موسوی، از چهره‌های منتقد حکومت، در نامه سرگشاده خود به رئیس قوه قضائیه با اشاره به روز بین‌المللی مبارزه با خشونت علیه زنان، نوشته است: هرگز تاریخ کشور ما این همه خشونت سیاسی نسبت به همه مردم به خصوص نسبت به زنان را که توسط بخشی از حاکمیت بر آنان اعمال می‌شود، به خاطر ندارد.

خانم رهنورد آنگاه در نامه خود به «تبعیض‌ها» و «خشونت‌های جنسیتی و حقوقی» علیه زنان در ایران اشاره می‌کند و «خشونت سیاسی و نظامی» را برگ جدیدی از «کتاب قطور» مصائب زنان در ایران، توصیف می‌کند.

او در ادامه نامه خود نوشته است: زنانی که به جرم آزادی‌خواهی، دموکراسی‌طلبی، حمایت از حقوق زنان و کودکان و فعالیت علیه تبعیض جنسیتی و فعالیت برای تصحیح قوانین ناقص یا غلط خانواده که فرسنگ‌ها از دین و دنیای مدرن دور است، طرفدرارن حقوق بشر، به جرم روزنامه‌نگاری، به جرم دفاع از حق تحصیل، به جرم‌های ساختگی و «من درآوردی» و اتهام‌های قومی، فکری و اعتقادی و تهمت و افترا و پرونده‌سازی و به جرم سوال «رای من کجاست»، به جرم سوال «فرزند من کجاست»، گرفتار خشونت سیاسی شده‌اند .

زهرا رهنورد در بخش دیگری از نامه سرگشاده خود، با ارائه فهرستی از رفتارهای خشونت‌آمیز ماموران جمهوری اسلامی با زنان در جامعه و در درون زندان‌ها،معتقد است این فشارها زمانی بر زنان شدیدتر می‌شود که خود با چشمانشان نظاره‌گر زندان‌های طولانی، شکنجه‌ها، توهین‌ها و بازجویی‌ها و تازیانه‌های «بی‌رحم» و «تماس کاسه توالت با دهان حق‌گو و ذکر گو» در مورد همسران و فرزندان خود هستند.

خبر - مردمک

شادی صدر اعلام کرد که جایزه «زنان شجاع» را به شیوا نظرآهاری، فعال جنبش زنان و مدافع حقوق بشر که هم‌اکنون در زندان است، تقدیم می‌کند. او گفت در مراسم اهدای جایزه شرکت نمی‌کند «تا جای خالی شیوا به چشم بیاید».

شادی صدر در پیامی اعلام کرد که جایزه «زنان شجاع» را به شیوا نظرآهاری، فعال جنبش زنان و مدافع حقوق بشر که هم‌اکنون در زندان است، تقدیم می‌کند و در مراسم اهدای جایزه شرکت نمی‌کند «تا جای خالی شیوا به چشم بیاید».

خانم صدر روز سه‌شنبه 18 اسفندماه، در پیامی گفت که برای ابراز همبستگی با شیوا نظرآهاری برای شرکت در مراسم اهدای جایزه به واشنگتن نخواهد رفت «تا جای خالی شیوا، در آن مراسم و تمام جلسه‌ها و کنفرانس‌های رسمی پس از آن به چشم بیاید. تا همه جهانیان ببینند و بدانند آنچه بر شیوا و بر سایر مدافعان حقوق بشر، فعالان جنبش زنان و روزنامه نگاران دربند می رود».

«شبکه زنان تحت قوانین مسلمانان» (WLUML) اعلام کرده که قرار بوده است پیام شادی صدر در این باره چهارشنبه 19 اسفندماه و در مراسم اهدای جایزه به او و 9 برنده دیگر این جایزه که با حضور هیلاری کلینتون، وزیر خارجه آمریکا و میشل اوباما، بانوی اول آمریکا برگزار می‌شود پخش شود.

اما «شبکه زنان تحت قوانین مسلمانان» که شادی صدر عضو هیات مشاوران آن است، روز سه‌شنبه باخبر شد که وزارت خارجه آمریکا تصمیم گرفته است این پیام را پخش نکند.

این گروه فراملیتی فعال در حقوق زنان، در اطلاعیه مطبوعاتی‌اش این اقدام وزارت خارجه آمریکا را «خاموش‌کردن صدای اعتراض و همبستگی زنان» خواند.

یک هفته پیش شادی صدر، فعال حقوق زنان و وکیل دادگستری، به عنوان یکی از برندگان جایزه ویژه وزارت امور خارجه آمریکا با عنوان «جایزه جهانی زنان شجاع» اعلام شد.

وزارت امور خارجه آمریکا از سال 2007 جایزه بین‌المللی زنان شجاع را به زنانی اهدا کرده که «شجاعت و رهبری استثنایی را در حمایت از حقوق اجتماعی و پیشرفت زنان» نشان داده‌اند.

«تقدیم به شیوا که از خودکار هم محروم است»

خانم صدر در این پیامش، انتخاب خود به عنوان یکی از 10 برنده جایزه زنان شجاع را «فرصتی برای به‌رسمیت‌شناخته‌شدن فعالیت‌ها و مقاومت‌های زنان ایرانی در عرصه جهانی و مرئی‌شدن نقض گسترده و سازمان‌یافته حقوق بشر در ایران و به خصوص سرکوب وسیع فعالان جامعه مدنی بعد از انتخابات ریاست جمهوری 88» دانسته است.

این فعال حقوق زنان با اشاره به فعالیت‌های شیوا نظرآهاری در تشکیل کمیته گزارشگران حقوق بشر و شرکت فعالانه در فعالیت‌های جنبش زنان،
جایزه‌اش را به او تقدیم کرد.

شادی صدر با اشاره به فشارهای وارده بر خانم نظرآهاری گفته است که او «تاکنون حاضر نشده بپذیرد فعالیت‌های مسالمت‌جویانه و حقوق‌بشری‌اش، جنبه تروریستی داشته است و به همین دلیل، همچنان تحت شدیدترین فشارها قرار دارد».

به گفته خانم صدر، شیوا نظرآهاری «هم‌اکنون در گوشه یک سلول، محروم از داشتن حتی یک خودکار و کاغذ، یا ملاقات با وکیل و یا حتی رفتن به دستشویی بدون چشم بند و بدون اجازه زندانبان است».

«اتهامی که به هر حال می‌خوریم»

برنده جایزه «زنان شجاع» وزارت خارجه آمریکا، در پایان پیامش آورده است که با توجه به اتهام جمهوری اسلامی به فعالان حقوق بشر و مبارزان که آن‌ها را «جاسوسان و دست‌نشاندگان کشورهای غربی به خصوص آمریکا» می‌خواند، تردید داشته است که شاید تقدیم جایزه‌اش به شیوا نظرآهاری ممکن است وضع او را در بازداشتگاه جمهوری اسلامی دشوارتر کند.

با این حال شادی صدر در پایان پیامش گفته است: در نهایت به این نتیجه رسیدم که دولت ایران، همان‌طور که پس از انتشار اسامی برندگان امسال، این جایزه را جایزه نوکری من برای آمریکا خوانده بود، حتی بدون تقدیم این جایزه به شیوا نیز چنین اتهامی را به او وارد خواهد کرد.

براساس گزارش وزارت امور خارجه آمریکا، هیلاری کلینتون جوایز جهانی زنان شجاع را دهم مارس برابر با 19 اسفند درمحل وزارت امور خارجه به برندگان اهدا خواهد کرد.

شادی صدر از ایران، شکریه انیس و شفیقه قریشی از افغانستان، آندرولا هنریکه از قبرس، سونیا پیر از جمهوری دومینیکن، ان نجوگو از کنیا، لی آئی ران از کره، جانسیلا مجید از سریلانکا، خواهر ماری کلود از سوریه و جستینا موکوکو از زیمبابوه، برندگان جایزه سال 2010 زنان شجاع جهان هستند.

سابقه فعالیت‌ها و تقدیرهای شادی صدر

پس از انتخابات ریاست جمهوری دهم در ایران، این سومین بار است که خانم صدر برنده چند جایزه معتبر جهانی در زمینه حقوق بشر شده است.

شادی صدر، عضو کمپین‌های «نه به طرح امنیت اجتماعی»، «تحصیل سهم من نیست، حق من است»، «نه! به لایحه حمایت از مردان در خانواده»، «دفاع از حق ورود زنان به ورزشگاه‌ها»، «اعتراض به فشارهای غیرقانونی علیه فعالان جنبش زنان»، «مادر من، وطن من» و «منشوری از آن خود» (منشور زنان ایرانی) است.

درپی بروز ناآرامی‌های اعتراض‌آمیز به نتیجه انتخابات ریاست جمهوری دهم، خانم صدر 26 تیرماه در مسیر نمازجمعه تهران توسط نیروهای لباس شخصی بازداشت و پس از 11 روز حبس با سپردن وثیقه، آزاد شد. او هم‌اکنون در آلمان به‌سر می‌برد.

پیش‌تر با تعطیلی موسسه راهی، مرکز مشاوره حقوق زنان زندانی در سال 85، شادی صدر بنیانگزار این موسسه به مدت دوهفته به حبس انفرادی محکوم شد و به توطئه برای سرنگونی نظام به‌وسیله بودجه‌های خارجی از طریق انقلاب مخملی متهم شد.

خانم صدر نخستین بار در13 اسفند 1385 مقابل دادگاه انقلاب تهران، به همراه بیش از سی نفر از فعالان جنبش زنان ایران دستگیر شد.

جایزه «حقوق بشر لاله هلند» در سال 2009 به خانم صدر اهدا شد و جایزه 2009 «بنیاد لخ والسا» هم به‌طور مشترک به خانم صدر، رویا و لیلا برومند رسید.

 پیام شادی صدر به زبان انگلیسی

دیروز روز جهانی زن بود و در حالی که مثل هر سال کشورهایی که از فضای باز سیاسی برخوردارند به گرامی داشتن این روز مشغول بودند ایران هم حال و هوای خاص خودش را داشت، حال و هوایی که 8 مارس در سال‌های قبل هم به خود دیده است.

تارا یکی از کاربران گودر نوشته است:

ديروز وقتی توی پارک دانشجو منتظر شروع تئاتر گاليله بوديم و دور هم ايستاده بوديم تا در ترافيک‌ماندگان به ما برسند، يک آدم ... آدم نه، يک لباس شخصی آمد و گفت اينجا نايستيد، اعتراض كرديم كه چرا خب منتظريم، گفت:اينجا يا نايستيد يا اين جوری گرد نايستيد، فكر كرديم شوخی می‌كند، خنديديم، عصبانی شد گفت: امروز يه روز خاصه بهتون ميگم گرد نايستيد!

از تعجب مبهوت به رديف كنار باغچه نشستيم ... راست می‌گفت يک روز خاص بود، 8 مارس بود، روز زن بود، و تنها تفاوتش در ايران با روزهای ديگه اين بود كه نبايد گرد می‌ايستاديم!

«زندان زنان» یا «ندامتگاه» اثری مستند از کامران شیردل مستندساز ایرانی است که به بررسی وضعیت زنان و مشکلات آن‌ها در زندان‌های ایران می‌پردازد.

این مستند در دهه 1330 شمسی به سفارش وزارت فرهنگ و هنر وقت ساخته شده است.

خبر - مردمک

بامداد روز 17 اسفند از خروج سیمین بهبهانی شاعر و نویسنده که به دعوت شهرداری پاریس برای برگزاری مراسم روز جهانی زن عازم این شهر بود جلوگیری شد.

بامداد روز سه‌شنبه 17 اسفند از خروج سیمین بهبهانی، شاعر و نویسنده که به دعوت شهرداری پاریس برای برگزاری مراسم روز جهانی زن عازم این شهر بود، جلوگیری شد.

خانم بهبهانی در سال‌های گذشته همراه با فعالان حقوق زنان فعالیت کرده است و اشعار او درباره جایگاه زن در جامعه ایرانی، بسیار شنیده شده‌اند.

ماموران امنیتی در فرودگاه امام خمینی مانع از خروج سیمین بهبهانی جلوگیری کردند و گذرنامه‌اش را توقیف نمودند و پس از چند ساعت به وی گفته‌اند به دادگاه انقلاب مراجعه کند.

سیمین بهبهانی در این باره به پایگاه اینترنتی «مدرسه فمینیستی» گفته است: «شهرداری پاریس از من برای هشتم مارس دعوت به عمل آورده بود و من هم یک متن درباره فمینیسم و یک شعر در باره زنان آماده کرده بودم که در این مراسم بخوانم و چهارشنبه هم قصد برگشت داشتم.»

او می‌افزاید: «به علت بیماری و کهولت سن بارها از رفتن منصرف شدم اما اصرار و محبت دعوت‌کنندگان از یک سو و عشق به کار زنان و تعهد به زنان کشورم و احترام به این روز بزرگ مو جب شد که با برنامه شعرخوانی و صحبت از فمینیسم در این مراسم شرکت کنم.»

پیش از این نیز شخصیت‌هایی چون شادی صدر، نرگس محمدی، طلعت تقی‌نیا، بدرالسادات مفیدی و منصوره شجاعی از فعالان حوزه زنان ممنوع‌الخروج شده و از ادامه سفرهای خارجی خود باز داشته شده‌اند.

سیمین بهبهانی متولد 1306 در تهران، عضو کانون نویسندگان ایران و شاعری که به سرودن غزل‌ فارسی شهرت دارد در سال 1331 مدال بین‌المللی صلح را برای شعرهایش دریافت کرد.

وی در سال 78 جایزه «لیلیان هیلمن» نیز را از سازمان نظارت بر حقوق بشر گرفت و در سال 87 به نمایندگی از کمپین «تغییر برای برابری» که از سوی زنان فعال در عرصه حقوق زنان و برای بازیابی حقوق آن‌ها راه‌اندازی شده است، جایزه سیمون دوبووار نویسنده فرانسوی را در پاریس دریافت کرد..

سیمین بهبهانی 17 اسفند ماه سال 84 در حالی‌که در جمع زنانی که به مناسبت روز جهانی زن در پارک دانشجو گردهم آمده بودند حضور داشت در جمله نیروهای امنیتی به این تجمع مورد ضرب و شتم قرار گرفت.

دیدگاه - شادی ضابط

شادی ضابط نویسنده وبلاگ «وبلاگوار» که خود یک زن محجب است و در فرانسه زندگی می‌کند از تحقیر دوگانه زن می‌گوید. به گفته او زنان محجب از سویی حجاب اجباری و از سویی دیگر محرومیت از تحصیل را در جامعه مذهبی و جامعه سکولار تجربه می‌کنند.

تیتر تحریک آمیز است. می‌دانم. اما این احساس واقعی من است در طی دو سه سال اخیر. هشت مارس، هر چند که روز جهانی زن نامیده شده باشد، روز من نیست چون در کشوری که من در آن زندگی می‌کنم روزی است که در آن بیشتر از هر روز دیگری به من به عنوان زن محجبه توهین می‌شود.

تلویزیون فرانسه را که در این روز و روزهای نزدیک به آن روشن می‌کنی یا مطبوعات را که ورق می‌زنی هر از چندگاهی کسانی را پیدا می‌کنی که از حقوق و احترام به زن حرف می‌زنند و در این گذار هم یکی بر سر زن محجبه می‌کوبند. در این روز بیشتر از هر روز دیگری به ما یادآوری می‌شود که خودباخته‌ایم و مطیع، که نمی‌توانیم بفهمیم که حجاب اسارت است و مدرنیته چیز دیگری می‌خواهد و بنابراین باید نجاتمان داد و آگاهمان کرد.

جالب اینجاست که اکثر اینهایی که مشغول گفتن این حرف‌هایند چند دقیقه قبلش معمولا ابراز خوشحالی و رضایت کرده‌اند که زن امروزی خودش سرنوشتش را بدست می‌گیرد و هر چه می‌کند انتخاب خودش است: دوست دارد زود باردار شود، دیر باردار شود، اصلا باردار نشود، جنینش را سقط کند، بچه اش را ده ساعت در روز به پرستار بسپارد و خودش کار کند و خیلی چیزهای دیگر که همه دستاوردهای ارزشمند و قابل احترامی هستند، چون تصمیماتی هستند که در کمال هوشیاری و توسط زنی بالغ و عاقل گرفته شده اند.

اما همین که نوبت ما می‌شود که تصمیم گرفته‌ایم خودمان را بپوشانیم، ما هم در کمال هوشیاری و با استقلال فکری، می‌شویم خودباخته و مطیع و سزاوار انواع و اقسام توهین. آنقدر سزاوار توهین که خانم سگولن روایال به خودش اجازه دهد برای تبلیغات ریاست جمهوریش زن محجبه را هم ردیف زنان کتک خورده و تجاوز شده و ختنه شده بداند و لازم بداند که برای ما مبارزه کند تا ما را نجات دهد. آنقدر که زنان و مردان «مدرن» فرانسوی در روز هشت مارس راهپیمایی راه بیاندازند و برسر مردان حجاب کنند و آنان را با سری افکنده پشت سر زنانی زیبا و دلربا و «آزاد»، روان کنند و هدف و پیامشان را اینطور اعلام کنند حجاب مایه شرمساری و ابزار تحقیر زن است و باید با آن جنگید.

خیلی جالب است که در کشوری مثل فرانسه همه این حق را دارند که بر سرنوشت خود مسلط باشند و برای آینده خود تصمیم بگیرند و آزادی انتخاب از ارزشهای اجتماعی محسوب می‌شود، اما همین که کسانی پیدا شوند که نخواهند مطابق هنجارهای جامعه رفتار کنند می‌شوند خودباخته و شایسته تحقیر و توهین.

ما خودباخته و مطیع نیستیم. ما انتخاب کرده ایم که اسیر و مطیع استبداد مد و زیبایی و دلربایی و سکسی بودن و دیگر نقش‌های از پیش تعیین شده و ارزشمند شناخته شده دنیای مدرن برای زن نباشیم.

من معتقدم که زن محجبه باید از خودش راجع به لزوم حجاب سوال بپرسد، به دلیل‌های مفید بودن آن یا نظرهای مخالف فکر کند، در دفاع از حجابش یک سری حرف نخ نما را تحویل بقیه ندهد و بداند که همه چیز در مورد لزوم حجاب گفته نشده و اگر در عصر و جامعه کنونی حجاب لازم است بیاندیشد و خلاقیتش را به کار گیرد و برایش دلیل امروزی بیاورد، اما اصلا گیریم که ما هیچ استدلالی برای حجابمان نداشته باشیم و فقط بگوییم اینطور راحت ترم و دلم می خواهد اینطور لباس بپوشم. چرا آن که با چهل سانتی متر لباس بیرون می آید و دلیلش این است که اینطوری راحت‌تر است و دلش می‌خواهد اینطور لباس بپوشد دلیل محترمی دارد و آزاد است و باید به او و انتخابش احترام گذاشت، اما ما نه؟ چرا باید آماج بی احترامی های کلامی و غیرکلامی شما قرار بگیریم؟ چرا نمی‌خواهید بپذیرید که کسانی وجود دارند که درس خوانده‌اند، کار می‌کنند، می‌اندیشند، اما اندیشه‌هایشان در تضاد با اندیشه‌های شماست و چیزی را که شما ارزش می‌دانید ارزشمند نمی‌دانند؟ چرا نظر مخالف همیشه محترم است و طبیعی است که وجود داشته باشد اما به ما که می‌رسد نه؟

هیچ انسانی به خاطر تصمیمی که برای زندگیش می‌گیرد و با آن به کسی آزاری نمی‌رساند مستحق تحقیر شدن و آزار دیدن نیست. همه به اندازه هم حق تصمیم گیری برای زندگیشان را دارند و هیچ کس حق ندارد به انتخاب فردی زن، چه با حجاب چه بی حجاب کوچکترین توهینی بکند.

من همانقدر که این دست رفتارهای زنان و مردان «««مدرن و آزادی خواه»»»فرانسوی را نادرست و توهین آمیز می دانم، رفتار کسانی را هم که به زور می‌خواهند سر زنان ودختران حجاب کنند نادرست و توهین آمیز می‌دانم.

یکی از دلایلی کسانی که حجاب را نشانه مطیع بودن می‌دانند هم همین اجباری است که در فرانسه تعداد معدودی پدران و برادران و همسران زنان عرب اعمال می‌کنند یا در ایران اجرا می‌شود.

این اجبارها توهین به زن، چه محجبه و چه بی حجاب است. من به عنوان کسی که حجاب را برای زندگیش مفید می‌داند احساس شرم می‌کنم وقتی می‌بینم چیزی که برایم تا این اندازه محترم است دستمایه آزار و اذیت و توهین به عده‌ای دیگر می‌شود. هر دو دسته این رفتارها، چه وادار کردن زن به برداشتن حجاب چه به گذاشتن آن از راه توهین های کلامی یا غیرکلامی، قدرت انتخاب و تصمیم گیری زن را نادیده می‌گیرد.

هر قدر تو فهم و شعور و درک برای انتخاب راه زندگیت را داری من هم دارم و به هیچ عنوان نمی‌توانی ادعا کنی راهی که تو برای سعادتمند شدن من اجبار می‌کنی بهترین راه است. اجبار هیچ وقت سعادت آور نیست. خنده دار است که زن را مجبور به کاری می‌کنند که مایل نیست در حالی که یکی فریاد «آزادی انتخاب»اش گوش فلک را کر کرده و دیگری لااکره فی الدین را در هر آیت الکرسی می‌خواند و می‌داند حضرت رسول یا حضرت علی هیچگاه زنان را مجبور به رعایت حجاب نکردند و با زنان غیرمحجبه برخورد نادرست نداشتند و ایشان را از هیچ حقی محروم نکردند. به زور نه می‌شود زن را مدرن کرد نه می‌شود او را به بهشت فرستاد.

اجبار هیچ وقت نتیجه نداده و شکر خدا باز ثابت شد که نتیجه نمی‌دهد و همه دارند می بینند چطور علیرغم همه سخت گیری‌ها و گفتمان‌های مخالف و تحقیرآمیز، تعداد زنان محجبه در فرانسه دارد سال به سال افزایش می‌یابد (به گفته خود سگولن روایال هر دو ساعت یک زن در فرانسه محجبه می شود) و داد خیلی ها را در می آورد و از آن طرف در ایران چطور سال به سال کمتر می شود و آرایشها و رنگ زدنهای حیرت آور به صورت زیادتر. به جای اینکه به زن به انواع مختلف بدلیل حجاب یا بی حجابیش حمله کنید بروید فکر کنید ببینید چرا این طور شده است.

می دانم که زنان و مردان زیادی هستند که برای از بین بردن قوانین و سنت‌های تبعیض آمیز علیه زنان مبارزه می کنند و هشت مارس را گرامی می دارند. هر چند که زحمت و مبارزه‌شان را ارج می نهم و گاهی هم با آنها هم عقیده ام اما به نظر من همانقدر که قوانین تبعیض آمیزی مانند لازم بودن اجازه شوهر برای خروج از کشور و نظیر آن، زن را صغیر و ناتوان از تصمیم گیری می‌پندارد، گفتمانی که زن محجبه را خودباخته و مطیع می‌داند و لزوم نجات دادنشان را یادآوری می‌کند هم زن را صغیر و ناتوان از تصمیم گیری فرض می‌کند. و من نمی‌توانم روزی را که در آن مدام به من یادآوری می‌شود قابلیت درست فکر کردن و تصمیم گیری برای زندگی و نحوه لباس پوشیدنم را ندارم را روز خودم بدانم، هر چند اسمش روز جهانی زن باشد.

درست است که در فرانسه کسی به زور روسری را از سر ما نمی‌کشد و ما را به خاطر آن به بازداشتگاه نمی‌فرستد اما مطمئن باشید در جامعه‌ای که احترام به دیگری در آن موج می‌زند این نوع بی احترامی‌ها آدم را به شدت رنج می‌‌دهد، می‌خواهد نگاهی تحقیرآمیز باشد، می‌خواهد محرومیت از تحصیل.

هشت مارس روز من نیست اما کما فی السابق به همه کسانی که روز آنها هست و حجاب و تفکر من و ما را مستحق توهین نمی‌دانند مبارک!

این فیلم توسط زنان ایرانی و اعضای جنبش آزادی زن در فرانسه ساخته شده و به راهپیمایی زنان ایرانی در روز 17 اسفند سال 1357 برای اعتراض به حجاب اجباری می‌پردازد.

چهار زن فرانسوی که به گفته خودشان در این روز و در سایر فعالیت‌های زنان معترض، هم‌دوش آن‌ها بودند به گفت‌و‌گو با زنان ایرانی در تظاهرات‌ها و جلسه‌های زنان پرداخته و بخشی از خواسته زنان معترض به طرح حجاب اجباری را در این فیلم به تصویر کشیده‌اند.

زنانی که در این ویدیو به تصویر کشیده شده‌اند شعارهایی چون «در طلوع آزادی جای زنان خالیست»، «هشت مارس، نه شرقی نه غربی، جهانیست» و «ما انقلاب نکردیم تا به عقب برگردیم» را در تظاهرات 17 اسفند 57 به مناسبت روز جهانی زن سردادند.

مستندی از تاریخچه روز زن