گزارش - مردمک

وب‌سایت کلمه، منبع خبری مخالف دولت، از بازداشت مهناز محمدی، مستندساز و فعال جنبش زنان و مریم مجد، عکاس تخصصی حوزه ورزشی و عضو کمپین آزادی ورود زنان به ورزشگاه‌ها، خبر داده است.

براساس گزارش کلمه، نزدیک به میرحسین موسوی که در حصر خانگی بازداشت است، خانم محمدی روز یک‌شنبه پنجم تیرماه درپی حضور نیروهای امنیتی در خانه خود بازداشت شد اما دلیل بازداشت او هنوز مشخص نشده است.

براساس این گزارش احتمال دارد که این مستندساز توسط نیروهای اطلاعات سپاه بازداشت شده باشد. هیچ مقام رسمی یا رسانه نزدیک به دولت خبر بازداشت خانم محمدی را گزارش نداده است.

مهناز محمدی، پیش از نیز در هشتم مرداد 88، زمانی که برای گرامی‌داشت کشته‌شدگان حوادث پس از انتخابات ریاست جمهوری ۸۸ به بهشت زهرا رفته بود، همراه با جعفر پناهی، فیلم‌ساز سرشناس، برای چند ساعت بازداشت و سپس آزاد شد.

خانم محمدی مستند کوتاه «زنان بدون سایه» را کارگردانی کرده و به‌تازگی با رخشان بنی‌اعتماد، کارگردان سرشناس، فیلم «ما نیمی از جمعیت ایران هستیم» را ساخته است. این فیلم مستندی است که مطالبان زنان در انتخابات ریاست‌جمهوری جنجال‌برانگیز سال ۸۸ را روایت می‌کند.

منابع صنعت سینِما در پاریس روز دوشنبه ۲۷ ژوئن (ششم تیر) به خبرگزاری فرانسه گفتند که گذرنامه خانم محمدی توقیف شده و او نتوانسته در نمایش فیلم «ازدواج موقت» که ماه مه در جشنواره فیلم کن برگزار شد، شرکت کند. خانم محمدی در این فیلم که رضا سرکانیان کارگردانی کرده، نقش اصلی را بازی کرده است.

مهناز محمدی در پیامی که به جشنواره فیلم کن فرستاده، از ساختن مستند خود درمورد زنان ایران خبرداده و گفته بود: من یک زن هستم. من یک فیلم‌ساز هستم و این دو دلیل کافی است که در این کشور مقصر شناخته شوی. اما امید دارم.»

بازداشت عکاس تخصصی حوزه ورزش

هم‌زمان سایت کلمه گزارش داده است که مریم مجد، عکاس تخصصی حوزه ورزشی ایران که جمعه هفته گذشته قصد داشت برای همکاری‌های خبری مشترک با پترا لندرز، بازیکن سابق تیم ملی فوتبال زنان آلمان، ایران را به مقصد آلمان ترک کند، با ممانعت نیروهای امنیتی حکومت مواجه شده و بازداشت شده است.

براساس این گزارش احتمال دارد که خانم مجد به بند دو الف زندان اوین که گفته می‌شود در اختیار سپاه است، منتقل  شده باشد.

پیش از این گزارش شده بود که مریم مجد  از روز جمعه سوم تیرناپدید شده است و پترا لندرز از وزارت امور خارجه آلمان خواسته بود که  از مقام‌های ایرانی درمورد وضعیت خانم مجد پرس‌وجو کنند.

مریم مجد عضو کمپین آزادی ورود زنان به ورزشگاه‌ها است و سابقه همکاری با ماهنامه توقیف شده «زنان»، خبرگزاری ایسنا و روزنامه ورزشی «تماشا» را دارد.

این بازداشت‌های تازه که با پایان اعتصاب غذای ۱۸ زندانی سیاسی در کشور هم‌زمان شده در شرایطی است که برخی از دولتمردان از فعالان سیاسی، روزنامه‌نگاران و سیاستمداران زندانی خواسته‌اند که از طرفداران خود بخواهند در انتخابات مجلس نهم شرکت کنند.

نرگس محمدی، نایب رئیس کانون مدافعان حقوق بشر و دستیار شیرین عبادی، در گفت و گویی با نوشین احمدی خراسانی، سردبیر سایت مدرسه فمینیستی، از اخراج خود و خشونتی که بدین واسطه به او و خانواده اش تحمیل شده می گوید. این گزارش در ماه آذر سال 1388، یک ماه پس از اخراج او از شرکت بازرسی مهندسی ایران به دلیل فعالیت‌های حقوق بشری، تهیه شده است.

نرگس محمدی در روزهای پیش از نخستین سالگرد دهمین انتخابات ریاست جمهوری، شبانه با یورش ماموران به خانه‌اش بازداشت و زندانی شده بود. وی روز پنج‌شنبه دهم تیرماه با سپردن 50 میلیون تومان وثیقه از زندان آزاد شد.

نرگس محمدی در سال 2009 جایزه بین‌المللی بنیاد الکساندر لانگر را به پاس خدماتش در زمینه حقوق بشر گرفت.

این ویدئو- گزارش را نوشین احمدی خراسانی تهیه کرده است. 

خبر - مردمک

«بنیاد فمنیست مجوریتی» جایزه سال 2010 خود را با تقدیر از تمام فعالان حقوق زن در ایران به آن دسته از فعالان زن ایرانی اهدا کرد که در زندان‌ به سر می‌برند.

«بنیاد فمنیست مجوریتی» جایزه سال 2010 خود را، با تقدیر از تمام فعالان حقوق زن در ایران، به آن دسته از فعالان زن ایرانی اهدا کرد که در زندان‌ به سر می‌برند.

در مراسم اهدای این جایزه که، 14 اردیبهشت، در شهر لس‌آنجلس برگزار شد، عشا مومنی، از فعالان جنبش زنان که خود سابقه زندانی شدن در جمهوری اسلامی را دارد، این جایزه را از طرف فعالان مدنی زنی که زندانی هستند، دریافت کرد.

«بنیاد فمینیست مجوریتی» یک سازمان فمینیستی غیردولتی در آمریکاست که در سال 1987 برای برقراری تساوی‌ جنسیتی، تامین سلامت تولیدمثل و از بین بردن خشونت تاسیس شد. این بنیاد از سال 1972 ناشر «میس مگزین»، یکی از اصلی‌ترین مجلات فمینیستی آمریکا، است.

عشا مومنی پس از دریافت این جایزه،‌ در سخنانی با اشاره به بیش از صد سال فعالیت زنان در ایران برای دستیابی به حقوق برابر، گفت که در سال 88 دوبار معنای آزادی را چشیده‌است. یک‌بار پس از آزادی از سلول انفرادی در زندان اوین و بار دیگر وقتی مردم در تظاهرات‌‌های اعتراضی به نتایج انتخابات «خیابان‌های ایران را از آن خود کردند.»

وی افزود اکنون زنان ایران با حقوق خود آشنا شده‌اند و دیگر نمی‌توان «صدای آن‌ها را خاموش کرد.» وی با اشاره به فعالان زن زندانی در ایران گفت که این زنان علاوه بر هزینه زندانی شدن، متحمل هزینه‌های نادیدنی بسیاری چون از دست دادن کار، اخراج از دانشگاه، تهدید خانواده و اتهامات بی‌اساسی می‌شوند‌ که گاه به از هم پاشیدن خانواده می‌انجامد. به گفته وی این هزینه‌ها برای فعالان زن در گروه‌های اقلیت قومی یا مذهبی بسیار بیشتر است.

خانم مومنی در انتها با اظهار تاسف از عضویت ایران در کمیسیون مقام زن سازمان ملل و سکوت جامعه بین‌المللی در برابر آن، اضافه کرد که موضوع حقوق بشر در ایران نباید در سایه مسئله هسته‌ای کمرنگ شود. 

در مراسم امسال که با حضور مقامات شهر لس‌آنجلس و فعالان حقوق زنان و گروه‌های اقلیت در هتل بورلی‌هیلز شهر لس‌آنجلس برگزار شد، از زنان ایرانی به عنوان پیشگامان اعتراض در تظاهرات‌های بعد از انتخابات ریاست جمهوری سال 88 و کسانی که بیشتر از همه خواهان تغییر شرایط موجود در ایرانند، یاد شد.

«هلن چو»، که یکی از اعضای هئیت مدیره فمنیست مجوریتی است، در هنگام تقدیم این جایزه با توضیح وضعیت نابرابر زنان در قانون ایران، از آنان به عنوان «زنان شجاعی» نام برد، که برای تغییر وضعیت موجود تلاش می‌کنند و زندان و شکنجه آنان را ناامید نمی‌کند‌.

‌دریافت‌کنندگان جایزه

بنیاد فمنیست مجوریتی علاوه بر فعالان زن زندانی در ایران، از خالد حسینی،‌ نویسنده آمریکایی افغانی‌تبار، گلوریا استاینم، فمینیست‌ مشهور امریکایی و موسس «میس مگزین» و دولارس هورتا، فعال کارگری مکزیکی تبار، تقدیر کرد.

خالد حسینی، نویسنده کتاب‌های «بادبادک باز» و «هزاران خورشید درخشان»، از کتاب «هزاران خورشید درخشان» به عنوان اثری که به زنان و کودکان افغانی تقدیم شده یاد کرد و گفت که این افتخار بزرگی برای اوست که از کتابش به عنوان یک منبع برای شناخت وضعیت زنان افغان نام برده می‌شود. وی موفقیت خود را مرهون زنان بزرگ زندگی‌اش، از جمله مادرش دانست که مدیر مدرسه دخترانه‌ای در کابل بود،.

گلوریا استاینم، که یکی از مشهورترین فعالان فمینیستی در آمریکاست و از او به عنوان یکی از افراد تاثیر گذار در شکل‌گیری قرن بیستم نام می‌برند، در سخنانی با اشاره به مشکلات بین‌الملی موجود برای زنان گفت که هنوز راه درازی پیش روی زنان است. به گفته وی هنوز حق سقط جنین برای زنان به رسمیت شناخته نمی‌شود و زنان برای چیزهایی که حق‌شان است مجازات می‌شوند.

دولارس هورتا که از فعالان کارگری و زنان و یکی از موسسان اتحادیه کشاورزان در آمریکاست و در سن هشتاد سالگی هنوز به فعالیت‌‌های مدنی و اجتماعی مشغول است، در سال‌های اخیر به مساله کشتار بی‌رحمانه زنان در مکزیک پرداخته و سعی‌ دارد توجه رسانه‌ها و دولت را به آن جلب کند.

عشا مومنی، دانشجوی کارشناسی ارشد دانشگاه ایالتی کالیفرنیا در شهر نورتریج در رشته علوم ارتباطات است. وی در سال 87 در حالی که مشغول تکمیل پروژه پایان‌نامه خود در مورد زنان فعال در کمپین یک میلیون امضا در ایران بود، توسط وزارت اطلاعات دستگیر شد. وی 28 روز در سلول انفرادی به سر برد و پس از آن به مدت 9 ماه اجازه خروج از کشور را نداشت. وی اکنون در شهر لس‌آنجس مشغول تحصیل است.

سال گذشته بنیاد فمنیست مجوریتی جایزه افتخاری خود را به «کمپین یک میلیون امضا» به خاطر فعالیت‌ «فوق‌العاده» این گروه برای پایان دادن به قوانین نابرابر جنسیتی در ایران اهدا کرده بود. در سال 2006 نیز شیرین عبادی، حقوق‌دان و فعال حقوق بشر، یکی از برندگان این جایزه بود.

شادی صدر در یک پیام ویدیویی، جایزه بین‌المللی «شجاعت زنان» وزارت امور خارجه آمریکا را به شیوا نظرآهاری از فعالان زنان که بازداشت شده بخشید.

این جایزه را خانم کلینتون در مراسمی که امروز 10 مارس در واشنگتن برگزار می‌شود به عنوان یکی از 10 زن برتر سال به شادی صدر تقدیم می‌کند اما خانم صدر با ارسال پیام ویدیویی خود از حضور در این مراسم انصراف داده است تا جای خالی شیوا احساس شود.

او در وبسایت خود توضیح داده است که وزارت امور خارجه آمریکا نپذیرفته تا پیام ویدیویی او در این مراسم پخش شود و جای خالی او را همه جهانیان ببینند. او نوشته است در شرایطی که اعلام کرده در این مراسم حاضر نخواهد شد برگزارکنندگان حتی حاضر نشده‌اند تا پیام او را بخوانند.

خانم صدر ضمن توضیح مفصل این ماجرا و ترجمه پیام ویدیویی خود نوشته است:

شب خوش خانم کلینتون! فردا فقط 9 برنده خواهید داشت و فعالان حقوق بشر ایرانی حق خواهند داشت بپرسند: شما که حتی به یادی از شیوا نظرآهاری فرصت ابراز نمی‌دهید، مبادا خدشه‌ای باشد روی بوم رنگ و روغنی که برپا کرده‌اید، چگونه می‌توانید انتظار داشته باشید باور کنیم که نقض حقوق بشر در ایران، مساله‌ای واقعا جدی برای شماست؟ حداقل در این یک مورد که آب به آسیاب کیهان و آن‌هایی ریخته‌اید که با نوکر آمریکا خواندن فعالان جامعه مدنی، سعی در خاموش کردنشان دارند.

شادی صدر در پیامی اعلام کرد که جایزه «زنان شجاع» را به شیوا نظرآهاری، فعال جنبش زنان و مدافع حقوق بشر که هم‌اکنون در زندان است، تقدیم می‌کند و در مراسم اهدای جایزه شرکت نمی‌کند «تا جای خالی شیوا به چشم بیاید».

خانم صدر روز سه‌شنبه 18 اسفندماه، در پیامی گفت که برای ابراز همبستگی با شیوا نظرآهاری برای شرکت در مراسم اهدای جایزه به واشنگتن نخواهد رفت «تا جای خالی شیوا، در آن مراسم و تمام جلسه‌ها و کنفرانس‌های رسمی پس از آن به چشم بیاید. تا همه جهانیان ببینند و بدانند آنچه بر شیوا و بر سایر مدافعان حقوق بشر، فعالان جنبش زنان و روزنامه نگاران دربند می رود».

«شبکه زنان تحت قوانین مسلمانان» (WLUML) اعلام کرده که قرار بوده است پیام شادی صدر در این باره چهارشنبه 19 اسفندماه و در مراسم اهدای جایزه به او و 9 برنده دیگر این جایزه که با حضور هیلاری کلینتون، وزیر خارجه آمریکا و میشل اوباما، بانوی اول آمریکا برگزار می‌شود پخش شود.

اما «شبکه زنان تحت قوانین مسلمانان» که شادی صدر عضو هیات مشاوران آن است، روز سه‌شنبه باخبر شد که وزارت خارجه آمریکا تصمیم گرفته است این پیام را پخش نکند.

این گروه فراملیتی فعال در حقوق زنان، در اطلاعیه مطبوعاتی‌اش این اقدام وزارت خارجه آمریکا را «خاموش‌کردن صدای اعتراض و همبستگی زنان» خواند.

یک هفته پیش شادی صدر، فعال حقوق زنان و وکیل دادگستری، به عنوان یکی از برندگان جایزه ویژه وزارت امور خارجه آمریکا با عنوان «جایزه جهانی زنان شجاع» اعلام شد.

وزارت امور خارجه آمریکا از سال 2007 جایزه بین‌المللی زنان شجاع را به زنانی اهدا کرده که «شجاعت و رهبری استثنایی را در حمایت از حقوق اجتماعی و پیشرفت زنان» نشان داده‌اند.

پس از انتخابات ریاست جمهوری دهم در ایران، این سومین بار است که خانم صدر برنده چند جایزه معتبر جهانی در زمینه حقوق بشر شده است.

خبر - مردمک

گزارش شده است که عبدالرضا تاجیک، بهرنگ تنکابنی، علی حکمت، محمد صادق ربانی، ماشاالله شمس‌الواعظین، مریم قنبری، محمدصادق ربانی، و محمدجواد مظفر، یک‌شنبه‌شب از بازداشت آزاد شده‌اند.

گزارش شده است که عبدالرضا تاجیک، بهرنگ تنکابنی، علی حکمت، محمد صادق ربانی، ماشاالله شمس‌الواعظین، مریم قنبری، محمدصادق ربانی، و محمدجواد مظفر، یک‌شنبه‌شب از بازداشت آزاد شده‌اند.

این متهمان که اغلب در روزهای پس از عاشورای تهران دستگیر شده‌اند، روز یکشنبه 9 اسفند آزاد شدند.

در میان آزادشدگان روز یکشنبه که تاکنون درباره آزادی آنان گزارش شده است، نام‌های عبدالرضا تاجیک (روزنامه‌نگار و فعال حقوق بشر)، بهرنگ تنکابنی (سردبیر مجله موسیقی فرهنگ و آهنگ)، علی حکمت (سردبیر روزنامه توقیف‌شده خرداد و عضو شورای مرکزی انجمن دفاع از آزادی مطبوعات)، محمد صادق ربانی (عضو شورای ملی صلح و استاد بازنشسته دانشگاه تهران)، ماشاءالله شمس‌الواعظین (روزنامه‌نگار و سخنگوی انجمن دفاع از آزادی مطبوعات)، مریم قنبری (وکیل دادگستری و فعال حقوق زنان)، و محمدجواد مظفر (فعال سیاسی و مدیر انتشارات کویر) دیده می‌شود.

عبدالرضا تاجیک که پیش‌تر دبیر صفحات سیاسی روزنامه شرق بوده و از فعالان سیاسی است که به گروه‌های ملی‌مذهبی نزدیک است، 8 دی در مقابل دفتر روزنامه اعتماد بازداشت شده بود. او با سپردن وثیقه 100 میلیون تومانی آزاد شده است. این فعال حقوق بشر پیش از این در روزهای اول بعد از انتخابات هم بازداشت شده و 46 روز را در زندان گذرانده بود.

بهرنگ تنکابنی، سردبیر مجله موسیقی فرهنگ و آهنگ، روز 15 دی در دفتر این مجله بازداشت شده بود. همزمان با او، کیوان فرزین، مدیرمسئول این مجله نیز بازداشت شد. لیلی فرهادپور، روزنامه نگار و نویسنده و از مادران صلح که مادر بهرنگ تنکابنی است، روز اول بهمن بازداشت شد و همچنان در زندان است.

علی حکمت، سردبیر روزنامه توقیف‌شده خرداد که در دولت سید محمد خاتمی و به مدیریت عبدالله نوری منتشر می‌شد از روز 11 دی بازداشت در بود.

محمدصادق ربانی املشی، استاد بازنشسته دانشکده علوم دانشگاه تهران و عضو هیات اجرایی شورای ملی صلح و فعال سیاسی نزدیک به گروه‌های ملی‌مذهبی، روز عاشورا در خیابان طالقانی تهران بازداشت شد.

ماشاءالله شمس‌الواعظین، سردبیر روزنامه‌های توقیف‌شده جامعه و توس و نشاط و عصر آزادگان و سخنگوی انجمن دفاع از آزادی مطبوعات، روز 8 دی در خانه‌اش بازداشت شد.

مریم قنبری، وکیل دادگستری و از فعالان حقوق زنان است، 19 بهمن توسط نیروهای امنیتی در منزلش بازداشت شد.

محمدجواد مظفر، مدیر انتشارات کویر و عضو شورای مرکزی انجمن دفاع از آزادی مطبوعات و نایب رئیس انجمن دفاع از حقوق زندانیان، 8 دی در محل کارش بازداشت شد.

بازداشت‌های تازه

در همین حال خبرهایی از بازداشت‌های تازه فعالان سیاسی مخالف دولت گزارش شده است. از جمله وبسایت های نزدیک به اصلاح طلبان گزارش داده‌اند که مصطفی میراحمدی‌زاده، از شاگردان آیت‌الله منتظری با حکم دادگاه ویژه روحانیت در منزلش بازداشت شده است. آقای میراحمدی‌زاده استاد حقوق عمومی دانشگاه مفید قم روز جمعه 7 اسفند ماه بازداشت شد.

همچنین سازمان دانش‌آموختگان ایران (ادوار تحکیم وحدت) گزارش داده که علی انجم‌روز، از اعضای این سازمان در استان گیلان، صبح روز شنبه 8 اسفند بازداشت شده است. این روزنامه‌نگار که مسوول «ستاد شهروند امروز» مهدی کروبی در جریان انتخابات ریاست جمهوری نیز بود، با مراجعه ماموران اداره کل اطلاعات استان گیلان به منزلش بازداشت شده است.

برای بازداشت هیچ‌کدام از این دو تن، توضیحی داده نشده است.

دیدگاه - باران بهروز

22 خرداد 84، هزاران زن ایرانی در مقابل دانشگاه تهران برای اعتراض به نگاه تبعیض آمیز قوانین کشور به خصوص قانون اساسی به زنان دست به تجمع آرام و مسالمت آمیز زدند که اولین تظاهرات زنان ایران از سال 58 تا آن زمان بود.

سه سال پیش در چنین روزی جنبش زنان ایران برای اولین بار پس از استقرار نظام جمهوری اسلامی، تظاهرات کم نظیری را در برابر دانشگاه تهران ترتیب داد.

فعالان جنبش زنان ایران از طیف‌ها و گروه‌های مختلف در یک اقدام هماهنگ در 22 خرداد 84 در مقابل دانشگاه تهران دست به تجمعی برای بیان مطالبات خود زدند.

اعتراض به نگاه قانون اساسی به زنان در اولویت خواسته زنانی بود که در این تجمع شرکت کردند. شرکت کنندگان در این تظاهرات قانون اساسی را ریشه بسیاری از قوانین تبعیض آمیز در کشور می‌دانستند.

در اعلامیه پایانی این تجمع فعالان حقوق زنان خواستار جلوگيري از ازدواج‎هاي اجباري دختر بچه ها، تامين حقوق مادران در حضانت و ولايت کودکان‎شان، جلوگيري از تعدد زوجات (رسمي و غيررسمي)، طلاق يک طرفه و ظالمانه، قتلها و خشونتهاي ناموسي شدند.

تامين حق دختران جوان در انتخاب نوع زندگي‎شان، ايجاد خانه ها‎ي امن براي دفاع از زناني که قرباني خشونت اند، جلوگيري از خودسوزي‎هاي زنان که بر اثر بن‎بست در زندگي اجتماعي و خصوصي‎شان حاصل مي‎شود،تامين اجتماعي و زندگي مناسب و خدمات و سرويس‎هاي رايگان براي همه‎ي زنان بويژه زنان طبقات پايين جامعه از دیگر مطالبات این زنان بود.

نیروی انتظامی در روز 22 خرداد 84 با حایل کردن اتوبوس‌‌های شرکت واحد مانع از دیده شدن زنان شرکت کننده در این تجمع شد و بدین صورت از پیوستن افراد دیگری به این تظاهرات که گفته می‌‌شود نزدیک 2 تا 5 هزار شرکت کننده داشت، جلوگیری به عمل آورد.

برخی از هماهنگ‌کنندگان این تجمع بارها برای ارائه «پاره‌ای توضیحات» به مراکز امنیتی فراخوانده شدند.

خرداد 85

در 22 خرداد 85، و در سالگرد تظاهرات 22 خرداد، بخشی از فعالان جنبش زنان بار دیگر در میدان هفت تیر دست به تجمع زدند که از همان دقایق اولیه با خشونت نیروی انتظامی روبرو شد.

برگزار کنندگان تجمع 22 خرداد 85 بر خلاف تظاهرات سال گذشته طیف گسترده مدافعان حقوق زنان را با خود به همراه نداشت. طیف‌های دیگر فعالان زنان شرایط سیاسی کشور را برای چنین حرکت رادیکالی مناسب نمی‌دیدند و پیش بینی می‌کردند این حرکت با خشونت روبرو شود.

 تظاهرکنندگان در این تجمع خواستار لغو قوانین تبعیض آمیز علیه زنان موجود در قانون مدنی شدند.

منع چندهمسري، لغو حق طلاق يکطرفه مرد، حق ولايت و حضانت بر فرزند توسط پدر و مادر به طور مشترک، تصويب حقوق برابر در ازدواج (مانند حق بدون قيد و شرط اشتغال و حق تابعيت مستقل زنان متاهل و...)، تغيير سن کيفري دختران به 18 سال، حق شهادت برابر، و لغو قانون قراردادهاي موقت كار و ديگر قوانين تبعيض‎آميز از جمله خواسته‌های شرکت کنندگان این تجمع بود.

بنا به پیش بینی برخی از گروه‌های جنبش زنان، این تظاهرات با خشونت روبرو شد. در این تظاهرات، نيروي انتظامي با به کارگيري پليس هاي زن و اسپري هاي فلفل به ضرب و شتم تجمع کنندگان و دستگيري برخي از آنها پرداخت و دليل آن را بدون مجوز بودن تجمع اعلام کرد.

این برخورد در حالی صورت گرفت که طبق اصل 27 قانون اساسي تجمعاتي که با حمل اسلحه همراه نباشد و مخل مباني اسلام نيز نباشد آزاد است.

برخي از دستگير شدگان اين تجمع با قرار کفالت آزاد شدند و برخي نيز براي ماهها در زندان نگه داشته شدند. بسياري آز آنها بارها براي بازجويي به مراکز قضايي و امنيتي احضار شدند. برخي از شرکت کنندگان به اتهام اقدام عليه امنيت ملي براي محاکمه به دادگاه فراخوانده شدند.

در اسفند همان سال، وقتی که 5 تن از فعالان شرکت کننده در تظاهرات خرداد 85 در دادگاه انقلاب برای محاکمه حاضر شدند، 33 تن از فعالان زنان از گروه‌های دیگر به نشانه همبستگی با دوستانشان در مقابل دادگاه انقلاب حاضر شدند.

اگرچه این اعتراض بسیار آرام و مسالمت آمیز بود ولی با واکنش خشن نیروی انتظامی مواجه شد و این 33 تن به همراه دوستانشان که از درون دادگاه به آن‌ها ملحق شده بودند، دستگیر و روانه زندان شدند.

برخی از آن‌ها نزدیک یک ماه را در زندان گذراندند و با وثیقه‌های سنگین آزاد شدند. برخی از دستگیرشدگان در این تجمع با حکم‌های سنگینی چون زندان وشلاق روبرو شدند.

کمپین‌های جنبش زنان ایران

پس از سرکوب گسترده تظاهرات زنان در خرداد 85 و پس از آن دستگیری 33 نفر از فعالان حقوق زنان که به دفاع از دوستانشان در برابر دادگاه انقلاب تهران دست به یک اعتراض مسالمت آمیز زدند،‌ جنبش زنان ایران بیش از پیش فعالیت‌های خود را بر روی کارزار‌هایی در پی احقاق حقوق زنان متمرکز کرد.

گروهی از اعضای جنبش زنان ایران که در 22 خرداد 84 در کنار دیگر گروه‌های فعال زنان دست به اعتراض به نگاه تبعیض آمیز قانون اساسی زده بودند، کارزارهای «قانون بی‌سنگسار»، «ورود به استادیوم» و کمپین «مادرمن، وطن من» در خصوص گرفتن حق تابعیت برای فرزندان مادران ایرانی آغاز کردند.

کمپین قانون بی‌سنگسار تا کنون توانسته است چندین زن محکوم به سنگسار را از مرگ حتمی نجات دهد و فعالان کمپین ورود به استادیوم توانسته‌اند توجه محافل ورزشی جهان مانند فدراسیون فوتبال را به خود جلب کنند وسبب اعتراض این نهاد به دولت شوند.

شرکت کنندگان در تظاهرات خرداد85، اقدام به ایجاد کمپینی با عنوان « یک میلیون امضا» یا« تغییر برای برابری» کردند تا با جمع کردن یک میلیون امضا از شهروندان ایرانی در سراسر جهان، خواستار تعویض قوانینی شوند که به ضرر زنان است.

بسیاری از همکاران این کمپین تا کنون چندین بار دستگیر و زندانی شدند و با مجازات‌ها سنگین روبرو شده‌اند.

تریبون فعالان جنبش زنان

علاوه بر دستگیری‌ها و محکومیت‌های گسترده فعالان جنبش زنان به خصوص در سال‌های اخیر، بسیاری از مطبوعات و روزنامه‌ها نیز به دلیل ملاحظات و محدودیت‌ها سیاسی موجود در این زمینه، به ندرت به نشر موضوعات مرتبط با حقوق زنان می‌پردازند.

در حال حاضر اینترنت به تنها ابزار فعالان جنبش زنان برای رساندن پیام‌ها و دیدگاه‌هایشان به دیگر اقشار جامعه بدل شده است که این تریبون نیز هر از چند گاهی با سانسور روبرو می‌شود.

سایت‌ها و وبلاگ‌های اعضای جنبش زنان ایران تا کنون به کرات فیلتر و یا توقیف شده‌اند. تنها مجله فمینیستی خاورمیانه یعنی مجله «زنان» نیز در بهمن ماه گذشته پس از 16 سال فعالیت به دستور هیئت نظارت بر مطبوعات برای همیشه ساکت شد.

برخورد سنگین دولت با فعالان جنبش زنان و مسدود کردن تریبون‌های آنان، ظاهرا نشان‌دهنده این است که صحبت از تغییرات برای بهبود وضعیت زنان در سطوح بالا به راحتی تحمل نمی‌شود.

با وجود دستگیر‌ی‌ها و سرکوب‌های گسترده جنبش زنان، فعالان حقوق زنان همچنان، حتی اگر به صورت آهسته به فعالیت‌های خود ادامه می‌دهند و هر روز بیشتر از گذشته سعی در گسترش دامنه فعالیت‌هایشان دارند.

امروزه از جنبش زنان ایران به عنوان پویاترین جنبش اجتماعی در کشور یاد می‌شود.